Багагүй “юм” үзүүлсэн Байгаль далай минь баяртай! (18+)
2014 оны 9 сарын 27
- Эротик өгүүллэг -

Оросын хилээр гаралгүй уджээ. Аялал жуулчлалын нэгэн компанийн шугамаар Улаан-Үд дахь Итгэлт хамбын цогцолборт хүндэтгэл үзүүлэнгээ барааг нь харалгүй удсан Байгаль нуурын хөвөөнөө хэд хоног хөрвөөхөөр жуулч­ны автобус хөлөглөн хэсэг нөхдийн хамт гарав. Оюутан байхдаа бишгүй, удаа нь цөөнгүй хилийн дээс алхаж асан Алтанбулагийн гаалиар гарахад сонин байлаа. Тал талаас цугласан тавь орчим жуулчид, жуулчид ч гэж дээ, амрагчид танилцсан шигээ ганц нэг хундага тогтоон явсан тул нэг л мэдэхнээ хилээр эсэн мэнд гарч орхижээ. Эсэн мэнд гэдэг нь бизнесийн бага сага юмаа зарим маань авч гарснаа хэлээд байгаа билээ. Миний хувьд ажил, гэр хоёрын хооронд өчнөөн он шогшсон тул ингэж явах нь зугаатай байв аа. Тэгээд ч эхнэрийн өврөөс гаралгүй удсаныг хэлэх үү, давхар бодолтой мордсон хэрэг л дээ. Бүр төлөв­лөн, бэлтгэн мордсоныг өгүүлэх юун. Бэлтгэл гэдгийн учрыг та ухсан болов уу. Танилцаад нэг их удаагүй ч нэлээд дотноссон өндөр шар охиныхоо амт шимтийг үзэх гэсэн хэрэг л дээ. Ийм нэгэн эрээ цээр­гүй бодол тээн явсныг минь бурхан өршөөх болтугай.

Нас дөч гартлаа гэр бүлийн гадуур нэг их давхиж яваагүй болохоор сонин байсныг өгүүлэх гээд ядаад байна л даа. Миний найз охиныг Шура гэх бөгөөд ёстой л бүсгүй хүний үзэсгэлэн төгөлдөр бүрдэж яваа хорин долоон настай хонгор шар охин бүлгээ. Бид хоёрын танилцсан түүх ч их сонин. Ажилдаа явдаг “танил” автобусанд минь хоёр сар кондуктор хийсэн юм л даа. Уг нь нэг их кондуктор хийгээд байхааргүй бүсгүй байсан нь миний анхаарлыг татсан хэрэг. Өндөр зэгзгэр биетэй, бөгс, цээж тэнцүү, царай зөв төрхтэй гээд л юм юмтай нэгэн билээ. Цагаан пүүз, цэнхэр жийнсэн өмд, ягаан цамц хослуулсан нь яг л зохино гэдэг шиг л харагддагсан. Эхэндээ ч эр хүний жир харцаар сонирхож авай. Өглөө болгон сууж, орой болгон тосдог болохоор төдөлгүй мэнд устай ч болсон бөлгөө. Тэгээд наадмаар жинхэнэ нэр усаа солилцон танилцав. Наадмын өмнөх өдөр орой амдасхийгээд суутал бараг зорчигчгүй шахам байсан нь аз болов. Би ч тасалбараа авав. Мань хүн миний урд талын суудал дээр хөлөө амраангаа харин надтай хэдэн үг сольдог байгаа.

- Та үргэлж л Төв номын сан дээр бууж, буцаад суух юм аа?
- Тийм ээ, манай ажил тэр хавьд байдаг юм. Тэгээд л үргэлж таарч байхгүй юу.
- Тийм байх аа.
- За, наадам ч болох нь ээ. Дүү охин яаж наадах гэж байна?
- Төлөвлөсөн юм алга. Наадмын хоёр дахь өдөр л амарна даа. Тэгээд яахаа төлөвлөх байх. Голдуу гэртээ баярладаг шүү.
- Ах нь ч бараг л гэртээ баярладаг даа. Хааяа морь л үздэг юм.
- Өө, ямар гоё юм бэ? Би ч морь үзэх дуртай. Даанч ганцаардаад байдаг юм. Ах, бэр эгч хоёр хүүхдээ аваад Цэнгэлдэх рүү явчихдаг. Би дагадаггүй. Манайх уг нь хөдөөгийн айл л даа. Архангайн Хотонтынх.
- Танайх ч байгаль сайхантай шүү. Дүү охин морь үзмээр байвал ахтайгаа хамт наадахгүй юу? Манай эхнэр, хүүхдүүд бас л Цэнгэлдэх гээд явчихдаг. Ах нь ганцаараа морь үзчихээд наадмын хоёр дахь өдрийн бөхийг зурагтаар хардаг.
- Болох л юм. Би 12-нд л амарна ш дээ.
- Тэр өдөр өглөө эрт соёолон уралдуулдаг ш дээ. Чи нойроо харамлахгүй бол хоёулаа Хүй долоон худаг явъя. Өглөө 07,00 цагт гардаг юм. 09,00 цагт очиход л болно. Чи хаанаас явдаг юм бэ? Би дайраад авъя. Утасныхаа дугаарыг солилцох уу?
- Тэгье.

Бид ингэж нүүр анх хагарсан улс л даа. Маргааш нь би тусдаа баярлаад, тэр ажилдаа гарав. Орой нь 22.00 цагийн алдад яривал тохирсон ёсоор ажээ. Би түүнийг “Дэнжийн-1000”-ын цагаан байрны нэгнээс авах боллоо. Хүний амьдрал үнэхээр сонин юм. Сэтгэл зүрх машид догдолж байлаа. Чухамдаа яг л анхны болзоонд явах гэж буй мэт ээ. Нойр ч хулжих янзтай. Маргааш хэрхэн наадахаа эхнэртээ хэлж санаа амрахаар шийдэв. “Би найзуудтайгаа соёолон үзчихээд Цэнгэлдэхээр дайрчихаад ирье. Та гурав Цэнгэлдэхээр очих уу?”. “Тэгье. Харин чи архи тааруулж уугаарай. Бие чинь дийлэхгүй шүү”. Бид ийн ойлголцов. Өглөө 06.00 цагт босоод хөнгөн цайлаад дуудлагын такси дуудан, болзоондоо гарлаа. Утсаар тохирсон ёсоор тэр ч яг цагтаа гарч ирэв. Хальт хараад нүдэндээ ч итгэсэнгүй. Цэнхэр торгон дан дээл өмсч, цагаан туфли өшиглөсөн цэл залуухан бүсгүйн үзэсгэлэнг үгээр хэрхэн илэрхийлэх билээ. Зуны зөөлхөн салхинаа зулзган хус гунхана уу гэлтэй, нүд унаж, сэтгэл сэвэлзэм ажээ. Тэрээр өглөөний мэнд хүргэсээр орж ирээд зэрэгцэн суув. Жолооч эр хяламхийснийг бодвол бас л сэтгэл нь хөвөлзөв бололтой.

Өглөөгүүр тул машин зам чөлөөтэй, тагларал, бөглөрөл байсангүйд сүнхийтэл давхиад хүрчихэлгүй яахав. Хүй долоон худаг хөлд дарагджээ. Наадамчид бараг тэнд хонов уу гэлтэй санагдана. Морьд гарчихжээ. Шура моринд үнэхээр дуртай бололтой, хаа хамаагүй морийг ч ажин, тэр ямар сайхан морь вэ гэх зэргээр аяглах нь сонин. Бид морь үзэж, Цэнгэлдэх орж нэг бүтэн тойрч, бас хуушуурдсаныг өгүүлэх юун. Ийнхүү сайхан танилцсан билээ. Шурагийн эгч кондуктор юм байна. Хөлөө хугалаад эмнэлэгт хэвтээд, гэртээ гарчээ. Түүний оронд ажил­ладгаа ч ярив. Өөрөө хотын нэгэн төрийн байгууллагад даргын туслах хийж байгаад гарчээ. Эмэгтэй даргатайгаа таарамж тийм сайнгүй байсан гээд бүхнийг нууж хаалгүй ярих нь их л цайл­ганых биз. Тэгээд ч яг нарийн мэргэжилгүй болохоор төрийн ажлын цалин бага гэнэ. Кондуктор түүний хажууд хамаагүй өндөр цалинтайг ч хэлэв. Жолооч нь эгчтэй нь “гал” учраас түүнтэй мөн адил харьцдаг ажээ. Ажил тараад дор хаяж 10 мянган цаастай буудгаа нуусангүй. Тэгэхээр төрийн зарим ажил ямар байдгийг гадарлаж болж байгаа биз. Өөрөөр хэлбэл, улсын ажлыг улаан, цагаан луйварддаг юм байна ш дээ. Нийтийн тээврийн компаниуд үргэлж л хөрөнгийн хомсдолд орлоо. Тасалбарын үнэ нэмэхгүй бол горьгүй нь гэж ярьдаг нь үүнтэй ч холбоотой байж мэдэх.

Би ийн бодсоор харьсан бөгөөд намайг эрүүл ирсэнд эхнэр яльгүй гайхна билээ. Аргагүй ш дээ, найзуудтайгаа хааяа уулзахаа­раа “тасарсан” амьтан харьдаг уламжлал бараг тогтсон байв. Манай аялал жуулчлалын хэсэг Улаан-Үд хотноо ирж, “Селенга” гэх жижгэвтэр буудалд буув. Дээхнэ орос, буриад холилдсон хот байсан бол одоо олон хөлийн газар болжээ. Барууны болов уу гэмээр нөхөд, хятад, япон, солонгос, монгол гээд л есөн жорын улс холхицгооно. Өнөөдрийн хувьд ерөнхийдөө амрах агаад маргааш нь Иволгийн дацан явж, Итгэлт хамбын дурсгалыг үзэн бас сүсэгтнүүд залбирах бололтой. Өдрийн хоолоо идчихээд хотоор жаал зугаалан оройн хоолонд оров. Оройн хоолны дараа жуулч­дад зориулсан бяцхан программтай ажээ. Тэр нь эртнийхээр бол дискотек маягтай юм байв. Залуус эхлээд оров. Бас нэг зүйлийг тодотгохгүй бол болохгүй байх. Улаанбаатараас гараад л бид хоёрыг нэг далд холбоо холбочихов. Нуух юу байх вэ, түүний зардал, гадаад паспорт, ганц нэг хувцас гээд бараг бүхнийг би дааж буй нь мэдээж. Тиймээс тэр маань ч бас хэрхэхээ дотроо төлөвлөсөн нь ойлгомжтой ш дээ. Бүхнийг тооцоолсон нь илт байлаа. Өдий насны бүсгүй хүн тэр зэргийг гадарлах нь ч тодорхой л доо. Түүнээс биш зүгээр л зугаалах уу гэсэн болгоныг дагаад гадаад битгий хэл дотооддоо аль нэг газар явахгүй биз.

Хэдийгээр яг таг яриагүй ч бидний нууц хэн хэнд маань тайлагдсан байсныг хэлэх гэв. Буудалд буугаад өрөө авах болоход энэ тодорхой болсон юм л даа. Хэн хэн, хэдүүлээ хаана, хэдэн өрөөнд орохыг лавлахад бид хоёулхнаа орно гэдгээ ярилцахгүй ойлголцсон байлаа. Ингээд хоёрдугаар давхрын булангийн өрөөнд орсон билээ. Өрөөг бараг зориуд тохижуулсан уу гэлтэй нэг л өвөрмөц харагдана. Ерөнхийдөө эротик аястай гэсэн үг юм. Ор, дэр, гэрэлтүүлгийн зохион байгуулалт ч тэр. Бас болоогүй ээ, дэрэн дээр таван ширхэг бэлгэвч орхисон нь нүднээ тусна. Юуны түрүүнд тухжиж авав. Гэрээс гарахдаа гэнэгүй унтаж байсан ханиа хараад хацар дээр нь үнэрлэхдээ дотор хачин болсныг ч санав. Товчхондоо янзын бодол хөвөрч авай. Эр хүний амьдрал этгээд сониноор дүүрэн гэж үүнийг л хэлдэг болов уу. Тэгээд ч үргэлж ийм юм хийгээд явдаггүй болохоор хачин байсныг ч хэлэх хэрэгтэй. Тийм гэх тэмдэггүй нэгэн этгээд мэдрэмж төрж байсан бүлгээ. Шура хаа очиж бас ч гэж тэрүүхэндээ бараг надаас нүүрэмгий ажээ. Хувцсаа нимгэлнэ гээд тайчиж гарав. Хамаг хувцсаа тайлаад хөхөвч, дотоож хоёртойгоо үлдэн, нэгэн нөмгөн даашинз углаж орхилоо. Би ч дууриан биеийн тамирын хослол өмслөө.

Шура орон дээрээс буух шинж алга. Гэнэт хаалга нүдлээ.Орохыг зөвшөөрвөл хорь гарч яваа болов уу гэмээр хоёр охин шагайснаа “Та нарыг ахлагч өрөөндөө урьж байна” гэв. Биднийг ахалсан хос бол тавь гарч яваа болов уу гэлтэй нүдэнд дулаахан гэр бүлийн хоёр байлаа. Замд мэдсэн билээ. Шура хэдийгээр гэрийн хувцастай ч бүр ихээр үзэсгэлэн гэрэлтүүлсэн бүсгүй болсон харагдлаа. Ийм бүсгүй дагуулсан эр хүн зоримог байдаг бололтой. Халгаж барилгүй яваад орчихов. Тэгтэл дандаа нас тогтсон голдуу хосууд сууж байв. Залуус бүжгэнд орсон нь илт. Ширээг аль хэдийнэ засчээ. Бид хоёрыг урьж суулгаад, дайллага эхэллээ. Бид хоёр зэрэгцэн суусан нь мэдээж. Ширээнээ “хар Чингис”, “Болор”, “Экс цагаан” гээд танил архи өрөөстэй. Мөн Оросын, Буриадын бүтээгдэхүүн ч байв. “Бурятия” архи “Би брэнд нь” гэсэн шиг шилэн дотроо цэнхэртэнэ. Бүгд л аян замд танилцсан тул биенээсээ тэгтэл их цэрвэсэнгүй. Чөлөөтэй идэж, ууцгаав. Хольж, солиод л тулгаад, тогтоогоод байлаа. Шура ч давгүй тогтоож харагдана. Гэхдээ голдуу дарс таалах ажээ. Төдөлгүй халцгааж, Иволгийн дацан, Итгэлт хамба гээд л дуртай сэдвээрээ ярьцгаах бөлгөө. Ер нь сэдэв чөлөөтэй болоод иржээ.

Яльгүй халсан Шурагийн хоёр хацар туяараад, дуу шуу ороод иржээ. Бас ч гэж тэрүүхэндээ хөгжилтэй бүсгүй санагдав. Үе үе тас тас хөхрөх нь адтайг хэлэх үү. Тэгж, тэгж тэгэв үү, тун санамсаргүй тийн аяглав уу, нэг мэдсэн чинь миний мөрөнд хацраа наажээ. Өөрөөр хэлбэл, намайг налаад эрхлэх аятай сууна. Миний зориг зүрх ч ороод ирлээ. Ялимгүй зориглоод гарыг нь атгавал хариу чангахан атгаж авай. Бүх зүйл ойлгомжтой болсонд миний өөрт итгэх итгэл сэргэж, хуял хөдлөх шинжтэй. Уухыг бага зэрэг татахаар шийдлээ. Тэгж байтал зарим нь нөгөө зааланд очиж залуустай бүжиглэх санал гаргалаа. Энэ нь цагаа олсон санал байсныг яана. Бид хоёр ч хувцсаа солихоор шалтаглаад өрөөгөө зүглэв. Хаалгаар гарав уу, үгүй юу Шура намайг сугадаад авлаа. Ертөнц дээр над шиг азтай эр өнөөдөр байхгүй болов уу гэсэн аминчхан бодол тээгдэж байв. Өрөөндөө орж, хөргөгчнөөс цэл хүйтэн ус гарган шимцгээв. Шура ч ор амьтай бүсгүй юм. Ойрд ингэж шоудаагүй гэнэ. Толгой маналзаад байна гээд орон дээр гараад атиралдан хэвтээд өгөв. Би урдуур нь суугаад, биеийг нь налсхийв. Тэр огт хөдөлсөнгүй. Бүхнийг зөвшөөрч байгаа нь илт. Тэгснээ “Өө мартчихаж, би танд бяцхан бэлэг авсан шүү” гээд ёстой хөөрхөн, бөөрөнхий савтай, хоёр хүний л норм болов уу гэмээр виски гаргаж ирлээ. Тэгснээ гэнэт цоглог нь аргагүй босож, хөнгөхөн гоёмсог алхсаар хөргөгчнөөс мөс аваад ирэв.

Тэр ер нь даргын туслах байсан гэсэндээ вискиг яаж уудгийг ч мэддэг ажээ. Хоёул архиа сөгнөн, тулгасхийгээд тогтоолоо. Мөстэй вискиний зөөлхөн мөртлөө өвөрмөц амттайг хэлэх үү. Закускаар дараад, араас нь хүйтэн ус уув. Би ч чамд бас бэлэгтэй гээд “JP CHENET” дарс тусгай ресторанаас авснаа гарган хундгалав. Дарсны талыг уудгийг ч тэр мэдэх амуу. Бид хоёр нэлээд халаад ирсэн нь мэдээж. Шура ч яриа оржээ. Бүсгүйчүүд амьдралаа ярьдаг нь жам юм чинь. Үерхдэг залуу, анхны хүүхдээ авахуулсан, тэр нь орхиод Солонгос явчихсан. Захиа ч илгээлгүй, утсаар ч ярилгүй алга болсон гээд л долоон булчирхайгаа тоочно. Би ч хариуд нь илэн далангуй байхаар шийдээд эхнэр, охин, хүүгийнхээ талаар ярив. “Та ийм сайхан амьдралтай байж, намайг дагуулаад энд явж байдаг” гээд ам асуух янзтай. “Амьдралд юу эс тохиох билээ” гэсхийгээд дүйвүүлээд өнгөрөөхийг хичээв. Нэг ажвал түүний хөөрхөн уруул намайг озооч гэх шиг цорволзоно. Унаганых шиг зөөлхөн, бүлээхэн уруулыг нь аяархан үмхээд авав. Тэрээр “мхэм...” гээд алгуурхан дуу алдаад биеэ зөнгөөр тавилаа. Ялалт ойрхон буйг нэгэнт мэдэрсэн тул зоригтойхон озон үмхэлж гарав. Тун тачаангуй шинжтэй үе үе гиншин, зөөлхнөөр дуу алдах нь намайг бүр манаруулж орхилоо. Тэгж, тэгж уруулыг нь зугуухан тавингаа амрах уу даа хэмээвэл, тэгье дээ гэж уриалгахан хэлээд босон, надаар хэлүүлэлгүй ор засав.

Би хувцсаа тайлан байснаа өгүүлэх юун билээ. Намайг оронд орсон хойно гэрэл унтраагаад, хажууд суун халаатаа тайлав. Би ч гараа явуулан хөхөвчнийх нь холбоосыг мулталж орхив. Тэр хөхөвчөө мулт татан сандлын түшүүлэгт тохоод, дотоожоо зугуухан тайлах нь аль эртнээс “Би таных болсон шүү дээ” гэх адил байв аа. Дэрэн дээрх бэлгэвчүүдийг ширээн дээр чулуудангаа “Та эхнэртэй тэгээд ч өдий насны хүн эрүүл биз. Би ч тэгээд яваад байдаггүй. Аз болоход аюулгүй өдөр таарлаа” гэх нь хоёулаа бэлгэвчгүй сексдэе хэмээн уриалах адил. Ер нь тэгсэн хэрэг л дээ. Хөнжил сөхөөд ороод ирэнгүүт нь бүсэлхийнээс нь татаад дороо хийчихэв. Уусан юмандаа халсан хоёрт юу байхав. Ямар айна, ичнэ гэх биш. Дээрээс нь тонгойгоод аль тааралдсанаа үнсэж, үмхэлж гарав. Тэр огт хөдөлгөөнгүй мансууран хэвтэж авай. Нэг л мэдэхэд дээр нь бүтэн гараад “махан жад”-аа ичимхийд чиглүүлээд, уганд нь тултал зоож орхивол Шура бага зэрэг займчисхийгээд хөдөлгөөнгүй боллоо. Би ч хоёр хөлөө тэлсхийгээд мөрнөөс нь өөр рүүгээ татвал, салтай нь дэлгэгдээд явчихав. Мөн л “мхэм...” гээд хөшчихөв. Тачаал чинээндээ тулсан тул зөөлхөн нэгэн хэмнэлээр цохиж гарлаа. Нэг л зөөлхөн, бариу юм эрхтэн саагаад сайхныг хэлэх үү.

Ёстой л ухаанаа гээнэ гээч нь болсон байлгүй, бүлж гарчээ. Шура, ёо л доо, аяархан л даа. Та намайг аллаа ш дээ” гэх нь сонсдовч, намайг бүр ч ихээр азаартуулалгүй яах билээ. Хариуд нь “Чамайг алмаар байна ш дээ” гээд нүдсээр байлаа. Хэдийгээр ёолох ч Шура нарийхан ягаан хэлээ зоргоор өгөх нь түүнд ч нэн таатайн шинж билээ. Нуруун доогуур нь гараа оруулаад бөгсөн биеийг нь өөр рүүгээ татвал бөгсөө займчих нь бас ч гэж туршлага, ур чадвар сууж яваагийнх байлаа. Яг тавихдаа баруун гараараа тэр талынхаа хөлийг нь тахимаар нь татаад сойчихов. Тэр жинхнээсээ дуу алдаад миний нуруу руу балбах ажээ. “Халуурлын” хэмжээ дээд туйлд хүрсэн хүн юу анзаарах сөхөө байхав. “Хэлээ томхон өгөөч” хэмээн нэхэж байснаа л санах юм. Жинхэнэ тавина гэж үүнийг л хэлэх биз гэмээр гуд, гуд цацах нь бахдалтай. Тавьчихаад дээр нь үхсэн мэт унаад өгөв. Нэг мэдэхнээ байдгаараа амьсгаадсан Шура намайг дээрээсээ буухыг хүсэн, зөөлхөн түлхэж байлаа. Хажуу тийш нь уначихав. Шура “Ёох, бурхан минь” гэсэн нь сэтгэл нэн ханамжтайнх болов уу. Хэсэг хэвтээд хүйтэн ус залгилаад хэвтээд өгөв. Бусдыг түр товчилъё. Иволгийн дацан, Итгэлт хамбыг ч орхив. Тэрүүгээр гойд сонин ихтэй ч өгүүлэхэд дэндүү уртаас ийн шийдлээ. Бид сүүлчийн гурван хоногийг Байгаль далайн хөвөөнөө өнгөрөөх ажээ. Очлоо. Тэнгэр, далай хоёр бараг ижил өнгөтэй агаад зааг бараг алгаа. Хачин тунгалаг хэвээр юм. Манайхан шиг хог тарих тухай ойлголт лав тэнд үгүй бололтой.

Амралтын модон байшинд өрөө авав. Өдрийн гурван хоол, хоёр цайтай ажээ. Үйлчлэгчид нь буриад, орос охид ажгуу. Бидэнд үйлчилдэг Ольга гэх орос охины бие, хаа харц татаад болох биш. Тэгээд ч бид хоёрын харц үе үе мөргөлдөх нь зэвүүн. Туршлага заан, Шурад сэжиг авахуулалгүй оросоор ганц хоёр үг ч сольж амжив. Улаан-Үүдийн Багшийн сургуулийн төгсөх курсын оюутан гэнэ. Амралтын хоёр дахь өдрийн өглөөний цайнд ганцаар оров. Надад шөнөжин ноолуулсан Шура цайнд орохгүй гэдгээ хэллээ. “Таны бяцхан “супруга” хаачив?” гээд Ольга аальгүйтнэ. Юуных нь “супруга” байхав. Миний туслах гээд мушгичихав. “Өө, тэгвэл би танд нэг гоё газар үзүүлэх гэсэн юм” гэх нь тэр. Тэгэхдээ ажил тарахаар буюу үдэш бол завтай гэнэ. Сонин л санаа байв. Ингээд түр амьдардаг газраа заагаад, оройн 22,00 цагт чөлөөтэй болно, хүрээд ирээч гэв. Би ч зөвшөөрлөө. Шураг яаж аргалах вэ гэдэг бодол л толгойд багтаж ядна. Надад нэг санаа төрөв. Шура сагсан бөмбөгт нугасгүйгээ хэлсэн билээ. Би залуусыг уруу татаад азаа үзэхээр шийдэв. Ингээд оройн хоолны дараа сагсан бөмбөг тоглох санал гаргатал тэд ч уухайн тас зөвшөөрөх ажээ. Ингээд эрэгтэй, эмэгтэй баг бүрдүүлээд бооцоотой тоглохоор шийд гаргалаа. Үүнийг сонссон Шурагийн хорхой нь гозолзох ажээ. Тэмцээнийг 21,00 цагт зааланд хийхээр болов. Гадаа талбай нь гоё ч тэгсэн нь зөв байлаа. Цагийн юм цагтаа эхлэв. Эрэгтэй хоёр баг ч халз тоглох нь тодорхой. Харин эмэгтэй гурван баг тойрох боллоо. Тэмцээн ч эхлэв. Багууд сугалаагаар үзэж тарав.

Би хот руу явж яаралтай илгээмж интернэтээр явуулах болсноо Шурад хэлтэл огт сэжиггүй зөвшөөрлөө. Тэр тоглоомдоо улайрчээ. Үнэхээр ч сайн тоглодог ажээ. Та хурдан яваад ирээрэй, би тоглож байя гэх нь тэр ээ. Болзсон цагтаа очин Ольгаг дагуулаад гарлаа. Тэр намайг дагуулсаар Байгаль нуурын эрэг дагуу явсаар нэг эл хуль газар авчирлаа.Тун туршлагатай охин ажээ. Товчхон агаад тодорхой ярихыг нь яана. “Би оюутан. Нөгөөдөр харина. Тэгээд хичээлдээ орно доо. Төлбөрөө хийх гэж зүдэрч байна” хэмээн надад бараг тулгачихав. Яриаг нь бодохул харьцангуй боловсролтой, оюутан гэдэг нь асуултгүй байлаа. Харин арга нь нэг тиймэрхүү санагдсан ч бас үгүйсгэх боломжгүй авай. Бид түс тас ярилаа.

“Чамд тэгээд хэд хэрэгтэй юм бэ? 50 ам.доллар байхад л болно. Энд ажилладаг оюутан охидын ханш энэ. Та хэд ч хийж болно. Харин ганцхан цагийн завтай” гэв. Би ч яахан татгалзах билээ. Оюутан байхыг эс тооцвол орос охин цохисон биш. Хэдэн “ногоон” авч явсны хэрэг ингэж гардаг байжээ. Би түүнд 50-ийг өгөв. Тэр цүнхнээсээ даавуу гарган дэвсэх нь сурмаг бүлгээ. Бас бэлгэвч. Азаа үзмээр байсан ч айв. Эрхүү лав ДОХ-д живсэн. Улаан-Үүд ч халдвар ихтэйг уншсанаа саналаа. Орос охины сайхан бие, нялуун зан хуял тачаал бадраах тул боов босохгүйн зовлон байх биш. Мартсанаас энд ирээд сонин юм үзэв. Эхнэр дээр чүү чай нэг гардаг байсан хүн энд хэд л бол хэд хийх болжээ. Цэвэр сэтгэлзүйн юм байсан бололтой. Ольга ч урин тачаангуйн туйл байлаа.

Ороо нь орсон мягуй шиг мушгиралдаад өнхрөөд өглөө. Бас ч зүгээргүй ээ. “Та надад таалагдсан тул би сонирхсон юм шүү” гэлээ. Ингээд ум хум бололгүй яахав. Орос охины умдагт тултал нь углаад, газар хотойтол нухаж гаралгүй яахав. Дээр зөвхөн хөх тэнгэр л байв. Өндөр шар охины хөх цээж төөнөөд, хүчирхэг өгзөг нь авч чулуудангаа алдах нь эгдүүтэй. Шураг бодвол идэвхитэй, хүчтэй хөдлөх ажээ. Үнэсэлцэхэд ДОХ халддаггүй гэх тул ёстой чөлөөтэй озон, сорж, хөхөв. Ольга оросоор үглэн гийнэхийн зарим нь ойлгогдон, нэг хэсэг нь үл ухагдана. Тэр бүхнийг бодох ч сөхөө байсангүй. Түүнд нэгэн япон эр өгсөн гэх латексэн бэлгэвчийн нимгэнийг хэлэх үү, яг л хиамны хальс адил ажээ.Үтрээнийх нь халуун ч мэдэгдэж авай гэхэд хилсдэхгүй биз. Шураг бодвол ийм юманд нэлээд шунамгай санагдав. Урдаас озолцон, уруул хазлах нь таатай ч мэт, таагүй ч юм шиг нэг л сонин. Өөрөөр хэлбэл, арай зэрлэгдүү байв. Ер нь орос охид галзуу билээ л. Ёстой жинхэнэ сайхан асгаж авлаа даа. Баахан шимэлцээд тайвшран босоцгоов. Үздэгээ үзчихсэн хүн шунаад ч яах билээ. Хөхийг нь хэд базлан сонирхоод явахаар зэхэв. Түүнд амжилт хүсэн гэрт нь оруулаад, зааланд ирвэл тэмцээний аваргын төлөөх тоглолтууд үлджээ. Футболкоо нэвт хөлөрсөн Шура огт ажиггүй угтав. Товчлон өгүүлэхэд, эмэгтэйчүүдийн багт мэдээж Шурагийнхан түрүүлж бооцоогоо авав. Бид харин амар сайхандаа жаргалаа. Шурагаа ноолдгоороо ноолж хонов. Бид буцлаа. Түүнийг ч би гомдоогоогүй агаад цаашид хэн хэндээ дэмтэй,үе үе ингэж байхаар тохирсныг өгүүлэх нь зүйтэй байх. Багагүй “юм” үзүүлсэн Байгаль далай минь баяртай. Эх сурвалж www.wikimon.mn
Г.Насан
Манай сайт танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
Сэтгэгдлийг ачааллаж байна ...
Санал асуулга
Дэргэдээ дадлагажих эмнэлэггүй хувийн 16 анагаах ухааны дээд сургуулийг аттестатчлалд оруулах хэрэгтэй юу?
  • Яаралтай оруулах хэрэгтэй
  • Хэрэггүй
  • Мэдэхгүй