Ариун хайр (Өгүүллэг)
2017 оны 6 сарын 10
МОЭ-ээс жил бүр уламжлал болгон зохион явуулж буй Дэлхийн сонгодог өгүүллэгийн орчуулгын уралдаанд ирүүлсэн шилдэг бүтээлүүдээс манай сайт уншигчдадаа цувралаар хүргэж байна.

- Та чинь арай энэ явдлыг сонсоогүй юм биш биз дээ?.. Үгүй ээ?.. Хачирхалтай юм!.. Өнөөдөр хот тэр чигтээ үүний талаар ярьж байна шүү дээ. Ноёд оо, хэрэв та бүхэн хүсвэл би зарим нэг дэлгэрэнгүйг нь ярьж өгч болох юм.

Тэр дорхноо хүүрнэгч этгээд болох тэндхийн сонины ажилтныг хүрээлээд жижигхэн тойрог үүсэв. Ярианы сэдэв нь өнөө өглөөний хотын сонин – нэгэн байгууллагын түшмэл болон түүний амраг арвандолоохон настай оёдолчин бүсгүй хоёрын давхар амиа хорлолтын талаар байлаа. Сонины хов живэнд ууссан сониуч хүний албан бичиг, тайлагналын шинжтэй хэлээр хөөрхийлөлтэйгээр төгссөн өрөвдөлт хайрын ялихгүй мэт боловч бүгдэд ойлгомжтой баримтууд сонсогч олны өмнүүр жирэлзэн өнгөрөв. Бүтэшгүй гэрлэлт, ядуугийн гай балаг, хоёр талын эцэг, эхийн дургүйцэл, хайр нь хүсэл тачаалаа хангах хүйтэн зуршил болон хувирсан харьцаа, тэднийг цугт нь нутаглуулахыг хүссэн гэнэн тэнэг, сэтгэл хөдлөм зурвас, эцэст нь орон доторх аймшигт үхэл. Энэ яриа олон янзын шуугиан дэгдээв. Нэг хэсэг нь амиа хорлоно гэдэг нь сул доройн шинж гэж батална. Нөгөө хэсэг нь энэ тохиолдолд давхар амиа хорлолт биш аллага, амиа хорлолт байх ёстой гэнэ. Гурав дахь хэсэг нь сонины нийтлэлд гарсантай төстэй явдлуудыг дурсана.

Сонины ажилтны яриаг царай нь цайж, нүд нь гялалзан сонсож суусан (ихэнх эмэгтэйчүүд бүтэлгүй, золиост хайрын түүхийг ингэж сонсдог) нэгэн эмэгтэй мөрөөдсөн аястай хоолойгоор ингэж хэлэв:
- Гэсэн хэдий ч агуу хайр байжээ. Тэд энэ аймшигт шийдвэрийг гаргах хүртлээ хамтдаа хичнээн их зовлонг туулж, ямар их аз жаргалтай мөчүүдийг эдэлсэн бол? Эмэгтэй хүн бүр ийм хайрыг дотроо нууцхан мөрөөддөг юм.
Эдгээр үгс сонсогчдын анхаарлыг татаж, тэд хэсэг дуугүй болцгоов. Эцэст нь энэ газрын эзэн нь болох үрчгэр нүүр, үнсэн үс нь оч үсэрсэн бараг залуу хүүгийнх шиг сайхан нүдтэй нь гайхалтайгаар эсрэгцэн зохилдсон хижээл насны эр түрүүлж энэ анир чимээгүй байдлыг эвдэв.

- Яриангүй, энэ ердийн нэгэн хайр байгаагүй. Хатагтай таны мэргэнээр онож хэлсэнчлэн, энэ хайр талийгаач нарт хэтэрхий их хүчтэй мэдрэмжүүдийг авч ирсэн юм гэж намуухан цээл хоолойгоор өгүүлэв. Гэхдээ, миний бодлоор, хүний амьдралд харахад өчүүхэн боловч энэ аймшигт явдлаас дутахааргүй зовлон шаналал, баяр баяслыг өөртөө нууцалсан үзэгдлүүд элбэг тохиолддог. Тийм нэг үзэгдэлд миний бие гол дүр нь болж явлаа. Хэрэв ноёд та бүхнийг залхаахаас эмээгүйсэн бол…
Зочид ч дуртайяа сонсохоо зарлаж, настай эр яриагаа үргэлжлүүлэв.

Хорин таван жилийн өмнө юмсан. Би … хотын их сургуульд элсэн суралцах болов. Урьд нь ирж байгаагүй тул энэ хотыг ерөөс мэдэхгүй, харин аз таарч сургуулийнхаа ойролцоо хамгийн тайван, чимээгүй дүүрэгт үнэтэй биш ч их боломжийн байр хөлслөв.
Эхэндээ ч далавчтай болсон мэт санагддаг байв. Өрлөг эх болсон их сургууль, өндөр нь үл хэмжигдэх шинжлэх ухаан, өрөөлийн тусын тулд үйлчлэх гэх мэт өнөө үед инээд хүргэм эдгээр үгс миний зүрх сэтгэлийг бахдам сайхан догдлолоор бялхуулж байлаа. Би хичээлдээ тохируулан ажлын өдрөө цагаар нь нягтлан төлөвлөж, их уншиж, лекцэндээ тууштай сууж, үдэш бүр өдөр бичсэн тэмдэглэлээ цэгцэлдэг байлаа.

Хойд нутагт сургийг нь ч дуулаагүй сэтгэл татам, дулаахан, анхилуун, мансуурам хавар ирлээ. Нойрмог сайхан үнэрээ агаарт цацан голт бор, цагаан хуайс, чий жимсний модод ар араасаа цэцэглэв. Энхрий мөнгөн шөнүүдээр би зовхио хумхиж үл чадна. Дээрээс нь хамаг бие түгшүүрт баяр баясгалант хүлээлтээр шархирч байв.

Гайхамшигт нэгэн шөнө миний зүрхэнд эмэгтэй хүний дүр орж ирлээ. Тэр үдэш би арваннэгэн цагийн орчимд найзынхаасаа эргэж ирээд, гэрэл гаргалгүй өтгөн, хагас нь ногоорсон цэцэрлэг рүү харсан нээлттэй цонхны дэргэд суулаа. Сарны гэрэлд моддын пөмбөгөр оройг тунгалаг цагаан манан ороосон юм шиг үзэгдэнэ. Хаана ч юм холхон мэлхийн найрал чангаар уралдан орилолдоно. Гэнэт хаалганы нугас чахарч, дараа нь хүчтэйгээр хаагдаж, надад хөгжилтэй, уянгалаг бас баясгалантай, эргэлзээгүй эмэгтэй хүний инээд сонсдов. Миний цонхон доорх зам дээр хоёр эмэгтэйн сүүдэр дүрс гарч ирээд, том сүүдэрт хоромхон алга болоод, дараагаар нь гэрэлт толбон дээр үзэгдэн ахин алга болов. Үл таних эмэгтэйчүүд хоёул гоолиг, өндөр нуруутай агаад тэврэлдэн явж байлаа. Тэд юуны тухай ярилцаж байсныг санахгүй нь – эмэгтэйчүүдийн жижиг сажиг зүйлс, малгайн гоёл чимэглэл, аль эсвэл танилуудынхаа талаар ярьж байсан шиг санагдана. Тэдний гэнэн хонгор инээдээр байн байн тасалдах залуу, цэвэр хоолой намайг аймшигтайгаар догдлуулж орхив. Би энэ хоёрын нэгэнтэй нь сарны гэрэлд мөнгөрөн харагдах, чийглэг, дулаахан, нууцлаг цэцэрлэгээр жижигхэн хөөрхөн гарыг нь атгаад, үнэт зүрхнийх нь цохилтыг сонсоод чимээгүйхэн удаанаар алхан явахын төлөө юугаа ч өгөхөөс буцахааргүй байлаа.

Би хорин настай хэдий ч Сайхан Иосиф шиг мэргэн нэгэн байсан юм. Энэ мэдээж, арванхоёр наснаасаа ертөнцийн жаргалыг эдэлж, арвантавтайдаа бүтэлгүй дурлалдаа шаналж, хорьтойдоо хэдийнэ хайр сэтгэлд ханаж цаддаг одоогийн залууст хачин санагдах байх л даа. Миний зарим нөхдийн түр зуурын учралын талаарх яриа надад аймшиг, жигшлийг зэрэг төрүүлдэг байлаа. Гэвч сайхан эмэгтэйн ариун хайрын тухай мөрөөдөл миний сэтгэлийг зугуухан гижигдсээр л байдаг байв.
Танихгүй бүсгүйчүүл цэцэрлэгээс явснаас хойш би цонхны дэргэд удаан суужээ. Үүрийн цэнгэг салхи биеийг минь нэвт үлээхэд сая нэг босож, цонхоо хаав. Нойрон дундаа эмэгтэй хүний чангаар тачигнан инээхийг сонссон мэт…

Маргааш өглөө нь би сургуульдаа явах гээд өрөөнөөсөө (энэ өдөр манайх эрхзүйн нэвтэрхий толиор шалгалт өгөх байлаа) гартал, миний эсрэг талын хаалганаас хар гөлгөр цэмбэн цамцтай, том цагаан өд хатгасан сүрлэн бүрхтэй эмэгтэй гарч яваа үзэгдэв. Тэрбээр явдал дундаа эргэж, түүнийг үдэж буй бололтой хэн нэгэнд хандан «Намайг хүлээж байгаарай. Битгий явчихаарай! Хагас цагийн дараа эргээд ирье…» хэмээн хашгирав. Хоолойгоор нь би өчигдрийн бүсгүйчүүлийн нэг нь гэдгийг танив. Царай нь биширмээр юм. Наранд борлосон, ягаавтар, бага зэрэг туранхайдуу, зальтай инээмсэглэлийн цогийг нууцалсан том хар нүд, дугариг эрүү, уруулных нь баруун доод буланд орших жижиг мэнгэ. Хажуугаар өнгөрөхдөө нүд рүү минь үл тоомсорлон хөгжилтэйгээр харан хаалгаар гараад баруун эргэв. Түүний хөнгөн алхаа, явахад нь гунхах нарийн бэлхүүсийг удаанаар ширтэн зогсох миний түрэмгий харцанд автсан тэрбээр хоёр удаа эргэж харав. Би тэр замаар явах байсан ч араас нь явж зүрхэлсэнгүй. Үл таних бүсгүйгээ мөрдсөнөөс холуур тойрох нь дээр гэж шийдэв. Дараа нь бараг өдөр бүр таарах боллоо (мэдээж, би байнга тийм боломжийг хайж байв). Хэд хоногийн дараагаас бид нэгнийгээ танихгүй ч үргэлж таардаг хүмүүсийн ёсоор бие бие рүүгээ инээвхийлэн өнгөрдөг болов.

Миний зүрх сэтгэлийг бүхэлд нь энэ сайхан дүр төрх эзлэв. Өглөөд үл таних бүсгүйгээ бодож сэрнэ, өдөр хичээл дээр түүнийг дотроо дүрслэнэ, тунгалаг урт үдэш, нойр хулжих дулаан шөнөөр тэрнийг л мөрөөднө. Миний толгойд түүнтэй танилцах ямар нэгэн зоригтой оролдлого хийх санаа ч орж ирсэнгүй. Нойтон хамуу шиг зангаараа тэрнийгээ гомдоочих вий гэхээс айхтар эмээнэ.

Хайр маш из аз жаргалыг өгдөг. Гэхдээ хэзээ ч, бүр хэзээ ч илчлээгүй, хуваалцаагүй үеийнх шигээ тийм хурц тод, чамин бас энхрий зөөлөн байдаггүй. Дараа нь намайг хайрласан эмэгтэйчүүдийн хамгийн халуун янаг энхрийлэл ч танихгүй бүсгүйн минь санаандгүй инээмсэглэл шиг тийм цэвэр ариун, бахдам сайхан жаргалыг надад мэдрүүлж байсан удаагүй билээ. Яг л тансаг идээнд дуртай хүнд дарс ямар байдаг түүн шиг: хэзээ ч бүтэн шил дарс цор ганц жижиг хундага дарс шиг тэрнийг гижигдэхгүй.

Нэгэн удаа тэр гудамжинд жижиг шар арьсан гар цүнхээ унагачив. Би ч цүнхийг яаравчлан газраас аваад түүнд өгөв. Бид хэд гурван үг сольсон ч яг юу ярьсанаа санахгүй байна. Учир нь, миний зүрх хурдан лугшиж, амьсгал минь давхцан, арай ядан хөл дээрээ тогтож байв.
Дараа өдөр нь бид танилууд шиг уулзалдав. Би түүнийг үдэж бага зэрэг дагалдан явахыг өөртөө зөвшөөрөв.
Бид салах болоход тэр над руу гараа явуулсан агаад миний санахад тэр үед нүүр нь бага зэрэг улайх шиг болсон.

Түүнийг Елена гэдэг аж (би ганцаар байхдаа энэ зөөлөн үсэг орсон уянгалаг нэрийг ямар их бахдалтайгаар дууддаг байсан гээч!). Тэрний нүд нь өвдсөнөөс болоод сургуулиа дүүргэж чадаагүй бөгөөд өдгөө бүрх малгайн дэлгүүрт ажилладаг гэнэ. Ээжтэйгээ хамт амьдардаг, ээж нь гэж тарган, жирийн нэгэн сайхан сэтгэлт эмэгтэй.
Хааяа нэг найз бүсгүйчүүл нь орж гарна, долоо хоногт нэг удаа авга ах нь сүйх тэргээрээ зочилж ирнэ. «Тэр их баян бас чухал хүн. Гэхдээ сайхан сэтгэлтэй болохоороо ээж бид хоёрт тусладаг» гэж Елена нэг удаа хэлж байсан. Би тэр авга ахыг нь гурвантаа харсан ч надад нэг л эвгүй сэтгэгдэл төрлөө: намхан нуруутай, буурал үстэй, хөөж минчийсэн царайтай, доод зовхи нь хөхөрч унжсан, уруул нь яг л гадагшаагаа эргэсэн мэт дарвайсан, чийгтэй, ув улаан. Гэсэн ч түүнийг Еленад бас ээжид нь тусладаг гэж бодохоор нөгөөх уруул дээр нь үнсэхэд ч би бэлэн байлаа.

Хэд хоногийн дараа оройхон Елена намайг гэртээ түр саатаач хэмээн урилаа. Тэр цагаас хойш би тэдний жижигхэн ч гэсэн тухлаг, цэвэрхэн, гэгээлэг хоёр өрөө байрных нь байнгын зочин болов оо. Заримдаа би гэрийн жижиг сажиг оёдол барин хурц гэрэлд суух Еленагийн туранхай биеийг хажуунаас нь сэм ажингаа бид эхнэр, нөхөр хэмээн төсөөлдөг байлаа. Еленагийн гар надад санаандгүй хүрэх, түүний даашинзны хормойн чимээ, энхрий инээд намайг амтат мөрөөдөлд умбуулдаг байв. Ийм үед надад ариун зүйлийг зөрчиж байгаа адил санагдана. Нэг л зүйл намайг зовоож байлаа. Намайг авга ахтайгаа танилцуулахыг хүсэхгүй байсан юм.
- Тэр их ихэмсэг хүн, бас оюутнуудад дургүй гэж тарган эх нь өөрийнхөө байдаг л сайхан аалиараа тайлбарлав.
Ээж, охин хоёул аяга цай уухаар манайд хэд хэд ирэв. Елена миний бичсэн ажлууд, зоосон мөнгөний цуглуулга, зургийн цомог, номнуудыг сонирхон үздэг байлаа.

Нэгэн удаа тэр надаас гэрээсээ хэдийг авдаг талаар асуухад нь аав минь сар болгон зуун рубль явуулдгийг хэлэхэд тэр эхлээд чимээгүй байснаа дараа нь бодлогошронгуйгаар «Та чинь ямар… баян юм бэ!» гэж уртаар сунган хэлэв. Ер нь тэр үг дуу цөөтэй ч намайг шүлэг уншихад сонсох дуртай байлаа.
Нэгэн өдөр би уйдсандаа болоод лекциэ сүмд номлол уншиж байгаа мэт үгийн төгсгөлийг хагас өнгөөр сунган, нэг бол туйлын ихээр жүжиглэн урнаар уншиж хэвтэв. Сүүлдээ миний уруул нэг үгээ олон дахин давтаж, бодол минь тэртээ алсад одсон байлаа. Би Еленаг бодож, түүний гоо бие, гунхсан алхаа, нарийн хар хөмсөгнийх нь дэвэлтийг төсөөлөв.

Бүрий болов. Хаанаас ч юм сүмийн хонхны баярт, тасалдсан дуутай цуг хаврын бас улиангар модны наалдамхай нахианы үнэр ханхийв. Бүх зүйлс, ялангуяа модны мөчир, барилгын булангууд бараантан буй бор ягаан тэнгэрт гайхамшигтай урнаар тодорно. Еленагийн өрөө зузаан хөшигтэй учир бараг харанхуй байв. Би түүнийг оронгуутаа олж харсангүй. Тэр цонхны хажууд бөхийн ямар нэгэн юм хийж суулаа.
- Та ирсэн нь юун сайн хэрэг вэ?. Би тантай зөвлөлдөх гэсэн юм. Энэ «З» үсгийг хар даа. Энэнээс миний нэрийг оёж болох нь уу?

Ясан дэгээний үзүүрээр хээг тойруулав. Би нэг гараараа түүний сандлын түшлэгийг, нөгөө гараараа ширээг тохойлдон зөөлөн хар үснийх нь зааг руу харав. Түүний биенээс улиангарын үнэр ханхлах мэт санагдлаа.
-Та юундаа дуугүй зогсчихов? хэмээн асуув. Елена толгойгоо гэдийлгэн хурц том нүдээ анивхийлэв. Би догдлон түүний уруулан дээр нүдээ тогтоон тонгойв. Улиангарын үнэр толгойд минь гарч, намайг согтоож орхилоо. Еленагийн эрүү уруултайгаа над руу тэмүүлж буй мэт санагдаж, би түүнийг хүзүүгээр нь тэврэн удаан гэгчээр озон үнсэв.

Елена миний тэврэлтээс нүд нь гялалзан, час улаан царайтай мултрав.
- Бурханыг бодож, бурханыг бодож намайг тавиач, болиоч дээ гэж санаа зовнисон байдалтай шивнэлээ.
- Елена, намайг битгий өөрөөсөө түлхээч. Сахиусан тэнгэр минь болооч. Амьдралын минь аз жаргал нь болооч, эхнэр минь болооч гэж би наминчлан гуйв.
Тэр миний саналыг сонсоод машид гайхширсан байдалтай сургууль төгсөөгүй ядуу бүсгүй шоовдорлогдох байх гэх мэтийн зүйлсийг ярив. Гэвч эцэст нь би шаардангуй зан, уран цэцэн үгээрээ түүний ичимхийрэн шивнэсэн зөвшөөрлийн хариуг хүлээж авсан юм. Тэр шөнөдөө л би аавдаа бүгдийг тайлбарлан адислал гуйсан урт агаад эмх цэгцгүй захидал бичлээ. Ер нь надад бүхий л зүйлд эрх чөлөө олгодог аавыгаа зөвшөөрөхөөс өөр хариу өгөхгүйг би мэдэж байсан л даа.

Энэ шөнө би яагаад ч юм унтаж чадсангүй. Дараагаар нь гэр бүлтэй нэлээн олон эр хамгийн хайртай бүсгүйдээ гэрлэх санал тавьчихаад, тэр дорхноо өөрийн эрх чөлөөг алдчихсан юм шиг түр зуурын харамслыг мэдэрдэг (би сүүлд нь бас тэгж бодож байсан) гэж ярьж байсан даг. Гэвч тэр үед миний дотор бялхаж байсан баяр хөөрөөс өөр юуг ч би мэдэрч байгаагүй юм. Өөрийнхөө энэ агуу их жаргалдаа итгэж үл чадна. Өрөөндөө ч сууж чадахгүй байлаа. Тэгээд шөнийн хоёр цагийн алдад гадагшаа гарав. Еленагийн цонх гэрэлгүй байлаа. Цонх руу нь харахад миний сэтгэл хөдөлж, нүдэнд нулимс цийлэгнэв.

«Хонгорхон минь, унт даа. Унт, үнэт эрдэнэ минь. Одоо зөвхөн би чиний гэнэн зүүдийг манах болно» хэмээн энэ ариун нулимст нүдээрээ мишээн бодов. Хүнгүй хоосон гудамжаар би удаан гэгч нь ямар ч зорилгогүй тэнүүчлэв. Еленагийн дүр төрх миний толгойноос салахгүй байлаа. Энэ бүхэн гэмгүй цайлган гэгээн мөрөөдөл байв. Өчүүхэн боловч бараан сүүдэр мөрөөдлийг минь ганц хором ч нөмөрч байгаагүй гэдгийг тангараглая.
Эрт хаврын нууцлаг, өвөрмөц шөнийн тод уянга хөл хөдөлгөөн тасарсан том хотод өөрийн гэсэн өнгийг олдог. Гүн аниргүй байдал аймшигтай ч юм шиг. Хөлийн чимээ чанга тодоор бүтэн нэг мод газар тархна. Гудамжны нэг тал сүүдэрт живж, нөгөө тал нь аварга байшингуудын цонхон дох сарны гэрэлт туяанд цайрч тодорно: сарны гэрэл нарийн судлаар туссан дээвэр өнгөлсөн мөнгөөр хийгдсэн мэт харагдана. Саяхан халуун амьдрал буцалж байсан энэ газар одоо бүдэг гэрэл, хөдөлгөөнгүй огцом хөх сүүдэр, нам гүм аниргүй байдал ноёлж буй нь цаанаа л нэг онцгой, үлгэрийн шинжтэй аж. Хааяа саран дээр аалзны шүлс шиг хөнгөн үүл хөвөхөд тэнгэр тэр дороо л улбар шар өнгөөр туяарна. Энэ л үед урьд нь хүйтэн хөх өндөрлөгт үл анзаарагдан байсан одод илүү тодоор анивчиж, ноёлон байсан цагаан өнгө бүүдийж, цайвар толбонууд цонхонд нуугдана… Үүл замхарч, одод бөхөж, чулуу яршигтайгаар цайвартаж, гүүрэн дээрх сүүдэр сунаж хөхрөн тунарна.

Өөрөө ч анзааралгүй би урт нарийхан, хоёр талаар нь пирамид шиг улиангар суулган, хөнгөн хайсаар гадуур нь тойруулсан хотын төгөлд ирчихсэн байв.
Цэцэрлэгт хүнгүй байв. Гагцхүү нэгэн хос урт сандал дээр нэгэн цуванд биесээ ороон над руу нуруугаа харуулан наалдаж суусан байлаа. Сар нүүрэн дээр нь туссан учир надад тэдний бараан сүүдэр, хажуу талаас нь харагдах ганц нэг хурц цайвар зүйл гэрэлтэнэ.
Энэ сайхан хосыг хараад сэтгэл хөдөлсөн би тэдэнд саад болохгүй гэсэндээ өвсөн дээгүүр аяархан алхсаар хажуугаар нь зөрөх гэтэл гэнэт аймшигт нэгэн зүйл намайг газарт хадаж орхив.
- Лёля, чи үнэн яриад байна уу? хэмээн эрэгтэй хүний өөртөө итгэлтэй, баргил хоолой асуув.
- Үнэн дээ, үнэн. Чи ямар инээдтэй юм бэ. Би нөхөрт гарч болохгүй бусдаас юугаараа дутсан юм?

Тэгээд тэр хайртдаа муур шиг эрхлэн наалдах дурлалт бүсгүйн намуун тачаангуй инээдээр инээв.
Би энэ уяхан хоолой, энэ мөнгөлөг инээдийг танив. Би алдах учиргүй. Тэнд Елена сууж байлаа.
-За, яахав. Үнэн байлаа гэж бодъё. Гэхдээ тэр чиний явдлыг хэн нэгнээс сонсчихно гэж бодохгүй байна уу? хэмээн үргэлжлүүлэв.
- Сонсож л байг гэж Елена хэнэггүй хариулав. Хурим хүртэл ямар ч байсан сонсохгүй дэг. Тэр чинь дэгдээхий л гэсэн үг. Юу хэлнэ, бүгдэд нь итгэчихдэг. Нөгөө өвгөнийг миний авга ах гэдэгт итгэдэг гээд л бодчих. Танилцуулаад өгөөч гээд гуйгаад л байгаа.
- Ээж чинь юу гэж байна?
- Ээж уурлаж л байгаа. Өвгөн шиг эрдэнэсийг алдах нь миний хувьд тэнэг хэрэг гэсэн. Тийм ээ, гүнээ талархаж байна. Тарган, дарвайсан, жигшмээр. Гашуун манжингаас илүү залхаж байна. Мартсанаас, хонгор минь, чамд мөнгө хэрэгтэй байх даа? Түүний хоолойд эрх муурын энхрийлэл сонсдоно. Өчигдөр өвгөн авч ирсэн.
- Тэгье. Хэдэн рубль авъя даа гэж залхуутайгаар эвшээн хэлээд, - Хоёулаа манайх руу явъя. Одоо гэгээ орох нь гэв.

Тэд явав. Би ичиж, гайхаж, аюулт гунигт автан чулуу шиг хөшиж суулаа. Энэ аймшигт мөчид би ямар ч тодорхой бодол, мэдрэмжгүй болсон байв. Яг л ямар нэгэн нэр нь үл мэдэгдэх гайт самууралд автсан мэт…
- Ноёд оо, ингээд л боллоо хэмээн өгүүлэгч яриагаа дуусгав. Энгийн, байдаг л нэг түүх. Миний ягаахан залуу нас, гашуун түүхээр баян ид насны зааг болсон энэ хаврынх шиг тийм ариухан жаргал, их зовлон шаналлыг амьдралдаа би ахин үзээгүй билээ.
Александр Иванович Куприн
Эх сурвалж www.wikimon.mn
Орчуулсан Ч.Будьханд
Манай сайт танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
Сэтгэгдлийг ачааллаж байна ...
Санал асуулга
МАН-ын шинэ даргад хэн нь тохирох вэ?
  • Ж.Эрдэнэбат
  • Ц.Нямдорж
  • У.Хүрэлсүх
  • Н.Энхболд
  • Ө.Энхтүвшин