Ажлын нэг өдөр (Өгүүллэг)
2017 оны 6 сарын 17
Даваа гаригийн өглөө дулаахан, бороогүй, үүр гэгээрч наран мандлаа. Аурэлио Эскобар мэргэжлийн зэрэггүй шүдний эмчээс гадна маш эрт босдог нэгэн тул өглөөний 06 цаг гэхэд ажил дээрээ гозойж байдаг байлаа. Мань хүн өвчилсөн шүдийг суга татаж, ломбо тавьж, хиймэл шүд янзалдаг агаад ажлынх нь багажуудыг агуулж байдаг шилэн шүүгээнээсээ хэрэгтэй зүйлсээ гаргаж ширээн дээр өөрт нь сайн харагдаж байхаар томоос жижиг гэдэг зарчмаар эгнүүлэн тавих дуртай. Энгэртээ шаргал товчтой, шоотой захгүй цамц өмсөж, өмдөө тэлээдсэн тэрбээр өндөр, туранхай, нөхцөл байдалдаа зохицоогүй, өөрт нь юу ч хамаагүй юм шиг л харагдах аж.

Хэрэгтэй зүйлсээ ширээн дээр өрж тавиад, шүдний өрмөө сандал руу ойртуулж татаад өвчилсөн шүдийг эмчилдэг байв. Аурэлио юу хийж байгаагаа огт боддоггүй юм шиг харагдах ч ажлаа тун сайн, няхуур хийдэг, мөн өрмөө хөлөөрөө байнга жийдэг байв.

Найман цаг өнгөрөхөд түр амсхийн цонхоор тэнгэр ширтэн зогсохдоо хажуу хаалганы довжоон дээр нарны илчинд дулаацан бодолд дарагдан суугаа хоёр хүнийг харлаа. Үдийн хоолноос өмнө амжиж ажлаа хийж дуусгах хэрэгтэй гээд эргэхдээ ахиад л бороо орох нь дээ гэж бодов. 11 настай, часхийсэн дуутай хүү нь түүний бодлыг тасалдуулан, “Аав аа?” гэж дуудлаа.

- Яасан бэ?
- Хотын дарга таныг шүдийг нь аваад өгөх эсэхийг мэдмээр байна гэнэ ээ.
- Намайг алга гээд хэлчих.
Тэр алтан шүд янзалчихаад, өнөөх шүдийг гараараа барин хагас нээлттэй нүдээрээ хямсгардуу шалгаж байжээ. Хүү нь хүлээлгийн жижиг өрөөнөөс дахиад л “Тэр таныг байж л байна шүү дээ гэж байна. Учир нь, тэр таныг сонсож байна” хэмээн хашгирлаа. Эмч шүднүүдээ янзалсаар л байв. Улмаар ажлаа дуусган ширээн дээр тавиад “Илүү дээр боллоо” гэсэн ч өрмөө дахиад л ажиллуулаад эхлэв. Тэр алтан шүдийг янзлахад хэрэг болдог зүйлсийг агуулдаг нэг хайрцагнаас хэдэн дэвсгэр авлаа.
- Аав аа”
- Яасан бэ?
- Тэр таны хариуг хүлээсээр л байна. Бас шүдийг нь авахгүй бол таныг буудна гэж байна гэв.

Огтхон ч яарсан шинжгүй алгуурхан хөдөлж, өрмөө унтраан сандлаасаа холдуулаад ширээний шургуулгаа нээтэл тэнд нь гар буу байлаа. Тэр “За, за” гэж хэлсэнээ “Ирээд намайг бууд гэж тэрэнд хэл” хэмээн хашгирав.

Улмаар сандлаа хаалганы эсрэг эргүүлэн, гараа нээлттэй шургуулганы ирмэг дээр тавиад хаалганд ойртох хотын даргын хөлийн чимээг сонсож байв. Тэрбээр нүүрнийхээ зүүн талын сахлыг хуссан ч баруун хацар нь хавдчихсан, өвчтэй байгаа бололтой таван өдрийн турш сахалтайгаа байсан ажээ. Эмч түүний нүднээс олон хоногийн цөхрөлийг олж харсан тул хурууныхаа өндгөөр шургуулгаа хаагаад “Та суугаач” хэмээн эелдгээр хэлэхэд хотын дарга “Өглөөний мэнд” хэмээн мэндчилэхэд Аурэлио ч “Өглөөний мэнд” хэмээн мэнд мэдэлцлээ.
Багажнуудыг буцалгаж байх зуур хотын дарга сандал дээр хэвтэж, толгойгоо арагш нь налуулаад эмчийн дэргэд ирсэн тул арай дээрдэж байв. Эмнэлгийн өрөө хуучин модон сандалтай, хөлөөрөө жийдэг өрөмтэй, шавар савнууд агуулсан шилэн шүүгээтэй ядруухан нэг өрөө байлаа. Сандалны эсрэг талд нэг их өндөр биш, мөрөөр л татах болов уу гэмээр даавуун хөшигтэй цонх байх аж. Эмч түүн рүү ойртоход тэрбээр хөлөө жийгээд амаа нээв.

Аурэлио Эскобар толгойг нь гэрэл рүү эргүүлэн, өвдсөн шүдийг олж мэдсэнийхээ дараа хотын даргын эрүүг хуруугаараа болгоомжтой түлхэн амыг нь хаагаад ийн хэллээ.
 - Мэдээ алдуулагчгүй л авах болох нь дээ.
- Яагаад?
- Яагаад гэвэл идээт үрэвсэл болчихсон байна.

Хотын дарга эмч рүү харан “За, яахав” гэж хэлээд инээмсэглэх аядав. Эмч хариу инээмсэглэсэнгүй. Тэрбээр ариутгасан багажны савыг ажлынхаа ширээн дээр авчраад хямсаагаар чимхэн уснаас гаргаж байхдаа огт яарахгүй байв. Гутлынхаа хоншоорын шороог унагааснаа гараа угаахаар яваад өгөх нь тэр. Энэ бүхнийг хийж байхдаа тэрбээр хотын дарга руу ер харсангүй. Харин хотын дарга түүнээс нүд салгасангүй. Өнөө шүд нь агт араа байж. Эмч хөлийнхөө хооронд зай аван шүдийг халуун хямсаагаар чимхлээ. Хотын дарга сандалнаас хоёр гараараа зуурч, хөлөө байдгаар нь жийгээд хэвлий тус газартаа хүйтэнг мэдэрч байсан ч дуу гаргасангүй. Эмчийн бугуй нь л хөдөлж байв. Ямар ч өш санасан шинжгүй харин ч аядуу зөөлөн байдлаар “Одоо та манай нас барсан 20 хүний үнийг төлнө дөө” гэх нь тэр.

Хотын дарга аман дотор нь шүд үйрэхийг мэдэрч, нүд нь нулимсаар дүүрсэн ч шүдийг нь сугалах хүртэл амьсгаа авсангүй. Дараа нь сугалсан шүдийг нулимстай нүдээр хараад тав хоногийн турш өөрийг нь зовоосон тэр зүйл юу болохыг ойлгосонгүй. Шүлсээ хаягч руу тонгойсон, хөлөрсөн, аахилсан, гадуур уужных нь энгэр задгай хотын дарга өмднийхөө халаасан дахь нусны алчуураа тэмтэртэл эмч түүн рүү нэг даавуу сарвайгаад “Нулимсаа арч” гэлээ.

Хотын дарга нулимсаа арчив. Тэр чичирч байлаа. Шүдний эмчийг гараа угааж байх зуур хотын дарга муудсан тааз, түүн дээр байх шороон өнгөтэй аалз, аалзны өндөгнүүд, үхсэн шавьжнуудыг харж байв. Эмч гараа хатаан эргэж ирээд “Очоод амраарай. Мөн давстай усаар амаа зайлаарай” гэхэд хотын дарга босож, цэрэг хүний ёсолгоогоор баяртай гэж хэлээд хаалга руу алхаж, гадуур уужныхаа энгэрийг товчлоогүй хэвээр гарахаар завдан “Тооцоогоо явуулчихаарай” гэж хэлтэл эмч “Тань руу юу, аль эсвэл хотын захиргаа руу юу?” гэж асуухад хотын дарга түүн рүү харалгүй хаалгыг хаагаад “Хараал ид. Наад хоёр чинь ямар ч ялгаагүй зүйл шүү дээ” хэмээгээд гарч оджээ.
Габриэль Гарсиа Маркес

Эх сурвалж www.wikimon.mn
Орчуулсан Ч.Болортуяа
Манай сайт танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
Сэтгэгдлийг ачааллаж байна ...
Санал асуулга
Гарцгүй газраар зам гарвал 20 мянгаар торгохыг та дэмжиж байна уу?
  • Дэмжиж байна
  • Дэмжихгүй