Бөөрөн хэлбэртэй чулуу (Өгүүллэг)
2019 оны 3 сарын 30
Жүнпэйг 16 настай байхад аавынх нь хэлсэн үг мөн ч олон жил тархинд нь хадаастай байж, хайр дурлалын үйл хэрэг болгонд нь сүүдрээ тусгасан даа. Тэр хоёр уг нь яахын аргагүй мах цусны тасархай мөн боловч бие биедээ сэтгэлээ нээн ярилцсан удаа лав үгүй. Тэр ч бүү хэл, аав нь өөрийн үзэл бодлыг хүүдээ хэлсэн нь өдрийн од шиг ховор. Гэсэн ч тэр нэгэн өдөр: 
- Эр хүн амьдралдаа хэдэн ч бүсгүйтэй учирлаа гээд тэр дундаас гурав нь л амьдралд утга учир нэмдэг юм. Илүү ч үгүй, дутуу ч үгүй яг гурав гэж Жүнпэйд хэлсэн гэхээсээ илүү бараг тунхагласан удаатай. Дэлхий яг л нарыг тойрдог гэдгийг баталж буй мэт өөртөө тун чиг итгэлтэй, алгуурхан хэлсэнсэн. Жүнпэй ааваасаа ийм үг сонсоно гэж огтхон ч төсөөлөөгүй байсан тул юу хэлэхээ мэдэхгүй хэсэгтээ л алмайрч орхив. Тэгтэл аав нь залгуулаад:
- Чи ирээдүйд олон бүсгүйтэй учир ургуулах байлгүй. Гол нь өөрт тохирохгүй бүсгүйтэй орооцолдох нь цагаа дэмий үрснээс ялгаагүй гэдгийг л санаж яваарай хүү минь гэжээ.
Эл явдлаас хойш залуухан Жүнпэйн толгойд хэд хэдэн асуулт эргэлдээд болох биш. “Аав минь тэр гурван хүнтэйгээ учраа болов уу? Миний ээж тэдний нэг мөн байгаа даа? Хэрвээ тийм бол нөгөө хоёр нь ямар хүмүүс байдаг юм бол?” гэсэн бодол ар араасаа хөвөрч, амар заяа үзүүлэхээ больжээ. Тэглээ гээд Жүнпэй ааваасаа ийм юм асууж яахин зүрхлэх билээ. Өмнө өгүүлсэнчлэн эцэг, хүү хоёр сэтгэл зүрхээ уудлалцахаар дотно харилцаатай биш юм хойно арга ч үгүй биз.

Ингээд нэг л мэдэхэд Жүнпэй 18 хүрч, Токиод сурахаар гэрээсээ явлаа. Мэдээж тэнд очоод хэд хэдэн бүсгүйтэй холбогдов. Тэр дундаа нэг эмэгтэй гарцаа байхгүй амьдралынх нь утга учир мэт санагдсан сан. Жүнпэй тухайн үед үүнд хар зөнгөөрөө л итгэж байсан бөгөөд эргээд бодоход тэр бүсгүй яах аргагүй амьдралынх нь эхний утга учир байжээ. Даанч мань эр төрөлхийн бодлогоширонгуй, юм юманд нухацтай ханддаг зангаараа хайраа илчлэх гэж дүлэгнэсээр байтал өнөөх бүсгүй хамгийн сайн найзтай нь гэрлэж, үр хүүхдийг нь төрүүлээд, айлын эзэгтэй болчихов. Ийнхүү Жүнпэй хувь тавилантайгаа эвлэрэхээс өөр аргагүйдэн, зүрхээ чангалан байж, хайрт бүсгүйгээсээ сэтгэлээ татсан даа. Хэрвээ аавынх нь “тунхагласан” тэр зүйл үнэн бол одоо түүний амьдралд утга учир болон хөглөгдөх хоёр л бүсгүй үлдэх нь тэр ээ.

Жүнпэй шархалсан сэтгэлээ зассаныхаа дараа өөр бүсгүйчүүлтэй холбогдох тоолондоо “Энэ миний амьдралд утга учир нэмэх эмэгтэй мөн болов уу?” гэсэн бодолд дарагдаж, цаашдын харилцаагаа хоёрдмол байдалд оруулж орхидог болов. Аав нь яг л “гурав” гээд заачихсан болохоор үлдсэн хоёрыгоо тийм хурдан сонгочихмооргүй санагдсан хэрэг л дээ. Тиймдээ ч ахин дахин өөр эмэгтэйтэй болзож, амьдралын утга учрыг эрэх нь нэг ёсны хэвшил болсон гэхэд хилсдэхгүй. Анхны хайраа олсон ч цагаа олж сэтгэлээ илчилж чадаагүйн улмаас сайн найздаа алдчихжээ. Түүнээс гадна энэ л зангаараа бусад эмэгтэйтэй шийдэмгий бус харилцаж, яах гээд байгаа нь мэдэгдэхгүй амьтан хорвоогийн тоос хөдөлгөсөөр л. Сүүлдээ ч мань эр “Би ер нь шал дэмий гэсэн юм болгоныг амьдралдаа цуглуулчихаад, үнэ цэнэтэй бүхнээ тавиад туучихдаг хүн юмаа даа” хэмээн өөрийгөө зэмлэх болж, тэгэх бүрийд дотор нь харанхуйлж, зүрх нь царцах мэт мэдрэмж төрөх ажгуу. 
Жүнпэй бүсгүй хүнтэй болзоод төдий л удалгүй зан авир, гадаад төрхтэй нь холбоотой ямар нэгэн өө олж хараад, тэр тухай цаг үргэлж бодон шаналж цухалдахыг яана. Бүсгүй хэдийгээр яль шальгүй дутагдалтай байлаа ч гэсэн мань эрийн хайрлах хүсэлд сэв суулгах нь хяслантай. Үүний үр дүнд хүүхнүүдийн өвөр дамжсан, шийдэмгий бус, гон бие гозон толгой царайлан явах бөлгөө. Жүнпэйн учирсан бүсгүйчүүд өөрт нь нэгэн хэвийн санагдана. Нэг эмэгтэй нөгөөгөөр солигдохоос биш хайр дурлалын харилцаа өрнөдгөөрөө өрнөж, цагийн аясаар замхардаг нь бараг тогтсон жишиг мэт. Харин холдохдоо хэзээ ч хэрэлдэж, хэн хэнээ үзэхгүй болохдоо тулж байсангүй. Энэ нь түүнтэй үерхсэн бүсгүйчүүд эр, эм салахыг эрүү толгой салахын дайтай сүртэй хүлээж авахаа больчихсон, тэр ч өөрийн мэдэлгүй ийм эмэгтэйчүүдэд татагддаг байснаас үүдэлтэй биз ээ.


Жүнпэй өөрийн зан араншинг төрөлхийн юм уу, аль эсвэл өссөн орчинтой нь холбоотой юу гэдгийг эс мэднэ. Магадгүй аавын хэлсэн хэдэн үгс л ийн явах замыг нь засч орхиж дээ хэмээн сэтгэнэ. Коллежоо төгсөх үестээ аавтайгаа сүрхий муудалцаж, харилцаа холбоогоо тасалсан ч, аавынх нь гурван эмэгтэйн “онол” тархиных нь нэг хэсэгт нэлээн том зай эзлээд бат суучихсан, үерхэл болгонд бодогдох болсон нь л үнэн. Тэрбээр эл байдлаас залхсандаа тоглоом шоглоомоор “Ингэж явснаас ижил хүйстэн болчихдог ч юм бил үү? Тэгвэл энэ тэнэг “тоонд” баригдалгүй зоргоороо амьдарна даа” гэж бодсон удаа хүртэл бий. Гэхдээ л сайхь залуу зөвхөн эмэгтэй хүнд тачааддаг юм хойно яалтай ч билээ.

Чингэтэл он жил улирсаар тэрбээр 31 нас хүрчээ. Энэ үед харин өөрөөсөө эгчмэд нэгэн бүсгүйтэй танилцав. Бүсгүй 36-тай аж. Токиогийн төвд байрлах багашаархан франц зоогийн газрын нээлтийн үдэшлэг дээр тэр хоёр танилцах төөрөгтэй байжээ. Жүнпэй уг нь энэ үдэшлэг дээр дотны нэг найзтайгаа уулзахаар тохирсон байсан авч өнөөх нь ирж амжихааргүй болсон тул дэмий л цаг нөхцөөн, босоо лангууны урд хундагатай Бордо дарс шимэн уйтгарлаж суусан агаад Пэрри Эллисийн хөх торгон цамцыг зуны чөлөөт хүрэмтэй дэгжин хослуулжээ. Дарсаа ууж дуусгаад явахыг завдан, зоогийн газрын эзэнд баяртай гэж хэлэхээр босвол, үзмэн ягаан коктэйль барьсан нуруулаг бүсгүй өөдөөс нь чиглэн ирэхийг анзаарав. 

Түүнийг хараад юун түрүүнд “Яасан сайхан бүсгүй вэ?” гэх бодол төржээ.
Бүсгүй босоо лангуу тохойлдон зогсоод:
- Эндхийн хүмүүсээс чамайг зохиолч гэдгийг сонслоо л доо гэсээр яриа өдөв.
- Яахав, тэгж хэлж болно оо.
- Тэгвэл ямартаа ч зохиолч юм байна гэхэд Жүнпэй толгой дохилоо.
- Чи хэдэн ном хэвлүүлсэн бэ?
- Хоёр өгүүллэгийн түүвэр, бас нэг ном орчуулсан. Гэхдээ аль аль нь олигтой борлогдоогүй л дээ.

Бүсгүй Жүнпэйн гадаад байдлыг хальт гүйлгэж хараад жоготой нь аргагүй инээмсэглэн:
- Анх удаа л жинхэнэ зохиолчтой нүүр тулж байгаа минь энэ. Ёстой догь санагдчихлаа гэх нь тэр.
Жүнпэй: 
- Догь нь ч юу л бол. Чи надаас уйдаж магадгүй шүү! гэж хэлэхдээ инээмсэглээд, - Зохиолчдод шуудхан ил гаргаад үзүүлчих авьяас байдаггүй болоод тэгж хэлсэн юм шүү. Би төгөлдөр хуурч байсан бол чамд нэг сайхан ая тоглож өгөхсөн, зураач байсан бол зургийг чинь шалавхан зурчихъя гэхсэн, илбэчин бол ганц хоёр хөнгөхөн илбэ үзүүлчихнэ. Харин зохиолч хүнд тийм бэлэн зэлэн чадвар байдаггүй гэх юм уу даа гэвэл бүсгүй:
- Мэдэхгүй ээ. Гэхдээ уран бүтээлч аура чинь миний сонирхлыг хөдөлгөх ч юм бил үү? гэсээр инэмсэглэв.
- Уран бүтээлч аура гэдэг нь юу билээ?
- Энгийн хүнд байдаггүй, онцгой гэрлэн бүрхүүл маягийн юм.
- Би өглөө бүр сахлаа хусах гээд толинд харахдаа тиймэрхүү гэрэл ер анзаарч байгаагүй шүү! гэвэл бүсгүй аанай л ялдамхан инээмсэглээд:
- Чи ямар төрлийн зохиол бичдэг вэ? гэж асуулаа.
- Хүмүүс ингэж асуудаг л юм. Харин би сайн хариулж чаддаггүй. Лав л одоо мэдэгдэж байгаа бичлэгийн төрлүүдийн алинд нь ч миний зохиол бүтээл тохирдоггүй гэвэл мөнөөх бүсгүй хундаганыхаа ирмэгийг имрэнгээ:
- Уран зохиол туурвидаг гэж ойлгож болох уу? гэлээ.
- Ер нь бол тийм. Ямартаа ч захиа бичээд суудаггүй ээ.

Бүсгүй дахин инээмсэглээд:
- Би нэрийг чинь урьд нь сонсож байсан бил үү? гэхэд:
- Үгүй л болов уу. Би тийм алдартай бишээ гэсэн хариу дуулджээ.
- Чи Акутагавагийн шагналд нэр дэвшиж байсан уу?
- Таван жилд хоёр удаа дэвшсэн шүү.
- Тэгээд аваагүй юу? гэхэд Жүнпэй чимээгүйхэн инээмсэглэв. Харин бүсгүй үлдсэн коктэйлиэ ууж дуусгаад, ойртон сууж:
- Шагнал авах нь тийм чухал биш ээ. Шагнал гэдэг чинь угаасаа хэвлэлийн компаниудын мөнгө олох заль төдий байхгүй юу. Намайг нээрээ Кири гэдэг хэмээлээ.

Кири Жүнпэйгээс ямх хэртэй өндөр, тайрмал үстэй, цэвэрхэн бор арьстай, том ч биш жижиг ч биш хөхтэй, зөв төрхтэй хөөрхөн бүсгүй юмсанжээ. Цайвар ногоон хүрэмнийхээ ханцуйг донжтой нугалж, дотуураа энгийн даавуун цамц өмсөөд, оюу шигтгээтэй зүүлт зүүсэн байлаа. Өвдгөө шүргэсэн банзал өмссөн зэрэг нь элдэв маяггүй, тун ч загварлаг харагдахаас гадна өөртөө итгэлтэй бие даасан эмэгтэй гэдгийг нь бэлхнээ илтгэнэ. Яриагаа дуусгаад зузаан уруулаа нэг бол шөмбийтөл нь жимийж, эсвэл даруухан инээмсэглэх нь цаанаа л нэг онцгой. Бодлогоширохуйд духан дээр нь гурван гүехэн үрчлээ үүсч, удалгүй арилах аж. 

Бүсгүй Жүнпэйд таалагджээ. Үл мэдэгдэх хүчин зүрх сэтгэлийг нь эзэмдэж, түүний тухай элдвийн зүйлийг төсөөлөн бодов. Тэр гэнэт хоолой нь аргахыг мэдэрч, нэг шил Пирэ ус захиалж балгавал “Энэ бүсгүй амьдралд минь утга учир нэмэх нэгэн мөн болов уу? Үлдсэн хоёр бүсгүйн нэг мөн үү? Тийм байлаа гэхэд дахиад л хаягдах болов уу? Зүгээр л явуулсан нь дээр үү? Аль эсвэл хамтдаа жаахан хөгжилдөөд үзэх үү?” гэх өнөөх л үйлтэй асуултууд тархинд нь язганана.
- Чи багаасаа зохиолч болохыг хүсдэг байсан уу? гэж Кириг асуухад:
- М-м, тийм ээ. Зохиолч болно л гэж мөрөөддөг байсан гэлээ.
- Тэгвэл мөрөөдөл чинь биелжээ дээ?
- Яг ч тэгж хэлж болохгүй л дээ. Би аугаа зохиолч болохыг хүсдэг байсан. Одоогийн энэ байдал, хүсэл мөрөөдөл хоёр минь алд дэлэм хол зайтай байх шиг санагддаг гэвэл бүсгүй:
- Хүн болгол гэнэтхэн төгс төгөлдөр болчихдоггүй шүү дээ. Чиний өмнө бүхэл бүтэн ирээдүй байна. Ингэхэд чи хэдэн настай билээ? гэж асуусан юмдаг.

Ийнхүү тэд насаа мэдэлцлээ. Эгчмэд байсандаа Кири санаа зовсонгүй, Жүнпэй ч дүүмэд гэдэгтээ гутарсангүй. Тэр угаас идэр насны бүсгүйчүүдийг залуу охидоос илүүд үзнэ. Үгүй ядаж эгчмэд бүсгүйчүүд чаргууцалдалгүй амархан салдаг болохоор тэр.
- Чи ямар ажил хийдэг вэ? гэж Жүнпэй асуухад бүсгүй уруулаа намбалаг гээч нь жимийгээд, уулзсан мөчөөсөө хойш бараг анх удаа төв царайлан:
- Чи намайг юу хийдэг гэж таамаглаж байна? гэлээ.
Жүнпэй хундагатай улаан дарсаа авч эргүүлэнгээ:
- Жаахан дөхүүлвэл би таах гээд оролдьё хэмээв.
- Дөхүүлэхгүй ээ. Таахад тийм хэцүү байна гэж үү? Ажиглаж, дүгнэх чинь чиний мэргэжил биз дээ?
- Яг тийм биш л дээ. Зохиолч хүн ажиглах, ажиглах, бас дахин ажиглах л ёстой. Харин дүгнэлт гаргахаас ямагт зайлсхийх хэрэгтэй.
- За за. Тэгвэл ажигла, ажигла, бас дахин ажигла. Тэгээд төсөөллөө ашиглаад таах гээд үз. Ингэлээ гээд мэргэжлийн ёс зүйгээ зөрчсөн болохгүй биз дээ?

Жүнпэй хөмсгөө өргөн Киригийн царайг анхааралтай ширтэнгээ тэнд ямар гээчийн нууц агуулагдаж буйг ойлгохыг хичээв. 
Хэсэг хугацаа өнгөрсний дараа мань эр:
- Ямар ч сэжүүр байхгүй болохоор алдаж магадгүй шүү. Чи нэг төрлийн мэргэжилтэн байх. Чиний ажлыг хийчих хүн тийм ч олонгүй болов уу. Их л онцгой ур шаардсан ажил бололтойдог” гэлээ.
- Яг таалаа. Миний ажлыг хэр баргийн хүн хийчихгүй шүү. Одоо бүр нарийн тодорхойлох гээд оролд доо.
- Хөгжимтэй холбоотой юу?
- Үгүй.
- Тэгвэл теннис тоглодог уу?
- Үгүй ээ.

Жүнпэй толгой сэгсрээд:
- Ямартаа ч чи хөрслөг бор арьстай, харваас чанга биетэй юм. Тийм болохоор биеийн хүчний спортоор хичээллэдэг байх гэж санагдлаа. Мэдээж би чамайг хар ажил хийдэг гэж бодохгүй байна гэж өгүүлэв.
Кири ханцуйгаа лавхан шууж хоёр гараа босоо лангуун дээр тавиад, эргүүлж тойруулж харангаа:
- Дөхөж л байна гэжээ.
- Гэхдээ би тааж чадсангүй? Тийм үү?
- Ганц хоёр бяцхан нууцтай байх зүгээр биз дээ. Тэгээд ч чи ажиглаж төсөөлдөг ажлын онцлогоосоо таашаал авдаг байлгүй ... За яахав. Би нэг сэжүүр өгье. Чи бид хоёр зарим талаараа төстэй.
- Аль талаараа?
- Би энэ ажлаа хийхийг хар нялхаасаа л мөрөөддөг байсан. Яг чам шиг. Өдий зэрэгтэй болохын тулд би чамгүй хичээсэн шүү.
- Мундаг юм аа. Энэ чинь л чухал шүү дээ. Ажил мэргэжлээ сонгосон байдал чинь “Мөнгө харсан гэрлэлт” шиг биш “Хайрынхаа төлөө зүтгэсэн явдал” шиг л сонсогдлоо гэвэл:
- Хайрын төлөө зүтгэх гэж Кири давтан хэллээ. Энэ үг түүнд гүн сэтгэгдэл үлдээсэнд, - Яасан сайхан зүйрлэл вэ? гэсээр өөрийн эрхгүй уулга алджээ.
- Би нэрийг чинь урьд өмнө нь сонсож байсан болов уу? гэж Жүнпэйг асуухад:
- Би ямар нэрд гарсан хүн биш. Үгүй байлгүй дээ гэжээ.
- Нээрээ ч хүн бүр багаас нь эхэлдэг л дээ гэхэд Кири:
- Яг тийм гэж хариулахдаа инээмсэглэсэн боловч дорхноо нухацтай царайлж, - Гэхдээ миний ажил чинийхээс нэг талаараа өөр. Би ажлаа анхнаасаа л төгс хийх шаардлагатай тулгарсан. Ямар ч алдаа гаргаж болохгүй. Хоёрын хооронд байж болохгүй. Хоёр дахь боломж гэж үгүй. Төгс хий, эсвэл бүхнийг орхи гэсэн дүрэмтэй.
- Наадах чинь бас нэг сэжүүр байна шүү.
- Тийм ч байж болох юм.

Зөөгч царан дээр өрсөн оргилуун дарс барьсаар тэдний зүг ирэхэд Кири хоёр хундагыг авч нэгийг нь Жүнпэйд өгөөд, “Тулгах уу?” гэвэл залуу:
- Ур чадвар шаардаж, гүн хүндэтгэл хүлээдэг ажил мэргэжлийнхээ төлөө хэмээн ерөөл өргөв.
- Тэгэлгүй яахав. Ингэхэд чи гэрлэсэн үү? гэвэл Жүнпэй толгой сэгсэрлээ.
- Би ч гэсэн.
***

Кири тэр шөнө Жүнпэйгийнд очиж зоогийн газрын эзний бэлэг болгон барьсан дарсыг хувааж хүртээд, үүлэн борооны ажилд цэнгэн жаргасны дараа тэврэлдэн унтацгаав. Өглөө 10 цагийн үед Жүнпэйг сэрэхэд бүсгүй “Би ажилдаа явлаа. Хэрвээ хүсвэл дахиж холбогдоорой” гээд утасныхаа дугаарыг бичсэн бяцхан зурвас үлдээгээд явжээ.
Мэдээж залуу түүн рүү залгасан бөгөөд хагас сайн өдөр уулзахаар болзож, оройн зоог барьцгаалаа. Дараа нь Жүнпэйгийнд очиж дарс шимэн амраглаад, ханатлаа ярьж байгаад унтацгаав. Харин өглөө нь бүсгүй мөн л “Би ажилдаа явлаа. Баяртай” гэсэн богинохон зурвас үлдээгээд явчихжээ. Уг нь бүтэн сайны өглөө юмсан. Жүнпэй түүний юу хийдгийг мэдэж чадахгүй явсаар л. Юутай ч өглөө эрт амралтын өдрөөр хүртэл ажилладаг байх нь.

Тэдний яриа дуусна гэж үгүй. Кири хурц ухаантай, олон талын мэдлэгтэйн дээр уран зохиолын гэхээсээ илүү түүх, намтар, сэтгэл судлал, нийгмийн шинжлэх ухааны өдий төдий ном зохиол уншиж, ой тойндоо бат нягт хадгалах чадвартай ажээ. Жүнпэй түүнийг угсармал орон сууцны талаар мэдлэг сайтайг олж мэдээд мэл гайхсан удаатай.
- Угсармал барилгын талаар чи ямар сайн мэддэг юм бэ? Ажил чинь барилга архитектуртай лав холбоотой байх аа.
- Үгүй дээ. Би зүгээр л олон талын мэдлэг хуримтлуулах дуртай гэх үү дээ. Тэгээд л боллоо гэв. Кири мөн Жүнпэйн хэвлүүлсэн хоёр түүврийг уншжээ. 
- Чиний номнууд үнэхээр гайхалтай санагдсан шүү. Үнэнийг хэлэхэд ном чинь таалагдахгүй бол хэлэх үг олдохгүй хэцүүднэ гэж бодоод уншихаасаа өмнө санаа зовж л суулаа. Гэтэл маш их таалагдлаа.

- Ашгүй дээ. Би ч бас номоо өгөхдөө санаа зовж байсныг хэлээд юу гэхэв.
- Чамд сайхан сэтгэгдэл төрүүлэх гэсэндээ ингэж хэлсэн юм биш гэдгийг ойлгоорой. Чи биширмээр авьяастай юм билээ. Ирээдүйд нэр алдраа дуурсгасан зохиолч болох чинь гарцаагүй. Чиний өгүүллэгүүд сэтгэл хөдөлгөм бас амьдралд ойр, бичлэгийн хэлбэр бол ярилтгүй сайхан. Хамгийн чухал юм гэвэл голыг нь олсон тэнцвэртэй өгүүлэмжтэй санагдсан. Би л хувьдаа хөгжим, уран зохиол, уран зураг аль нь ч бай аливаа юмны тэнцвэрийг л сайн илэрхийлэх ёстой гэж боддог. Тэнцвэрийг нь алдагдуулсан ямар ч юм надад ядмагхан санагдаад байдаг. Харахаас дотор муухай оргиод эхэлдэг гээч. Тийм болоод л би тоглолт үздэггүй, бас барагтай бол уран зохиолын ном сөхдөггүй.
- Хэтрүүлэгтэй юм харах дургүй юм аа даа?
- Тийм шүү.
- Үүнээс зайлсхийх гэсэндээ л роман уншдаггүй, тоглолт үздэггүй хэрэг үү?”
- Тийм ээ.
- Би урьд нь иймэрхүү юманд ер санаа зовж байсангүй.
- Би Жинлүүрийн орд. Тиймдээ ч тэр үү, хэрээс хэтэрсэн тэнцвэргүй аливаа зүйлийг хүлцэн тэвчиж чаддаггүй. Түүгээр барахгүй үнэн голоосоо дургүй гэх үү дээ гэж хэлэхдээ Кири амаа жимийж, хэлэх үгээ олохгүй хэнгэнэтэл санаа алдаад, - За за. март даа. Би зүгээр л чамайг хэзээ нэг өдөр бүрэн хэмжээний роман бичээд цуутай зохиолч болно гэдгийг мэдэрдгээ л хэлэх гэсэн юм. Үүний тулд мэдээж хэрэг цаг хугацаа шаардлагатай. Гэхдээ чи чадна аа.
- Мэдэхгүй юм даа. Би богино өгүүллэг л бичих чадвартай. Урт роман надад тохирохгүй ээ.
- Гэлээ ч гэсэн чи амжилтад хүрнэ ээ.

Жүнпэй энэ тухайд ахиж ам нээсэнгүй. Чимээгүй бодлогоширон, агаар сэлгэгчийн хүнгэнэсэн чимээг чагналаа. Үнэндээ тэр роман бичих гэж хэдэнтээ оролдсон. Даанч тухай бүрийд мухардаж, тэгсгээд орхичихсон. Нэг зохиол дээр хэтэрхий удаан хугацаанд төвлөрч, ноцолдох чадваргүй гэмээр. Толгойд нь гялалзсан сайхан романы санаа орж ирээд аяндаа л өөрөө бичигдээд байх мэт санагдсан удаа бишгүй. Гэвч сайхан роман болох нь дээ гэж бодож амжаагүй байтал элдэв санаа, эрч хүч нь замхарч, сүүлдээ бичих юм ч олдохоо байдаг гэмтэй. Зүйрлэвээс, өөдөө өгсөж яваад эрчээ алдан уруудах машинтай ижил.

Тэр хоёр хөлөртлөө янаглаж, хөлсөө сэврээн орондоо нүцгэн хэвтэнгээ намрын бүүдгэр тэнгэрийг цонхоороо ажиглана. Жүнпэй Кириг мөрөөр нь тэвэрчээ. Хажуугийн шүүгээн дээр хоёр хундага цагаан дарс үзэгдэнэ. 
- Жүнпэй, аан гээч.
- Аан?
- Чи нэг хүнийг огт мартаж чаддаггүй. Одоо ч хайрладаг хэвээрээ юу?
- Тийм ээ. Чи яаж мэдэв?
- Харваас илт байна шүү дээ. Эмэгтэйчүүдийн иймэрхүү мэдрэмж сайн хөгжсөн байдаг юм.
- Гэхдээ хүн болгон тийм биш байлгүй дээ.
- Би бүх эмэгтэй ийм чадвартай гэх гээгүй ээ. Ер нь олонх нь ийм зөнтэй.
- Тийм ч юм уу?
- Чи түүнтэйгээ уулзаж чаддаггүй байх аа даа?
- Энэ тухай ярихад төвөгтэй л дөө.
- Зохицуулж болохооргүй хэрэг үү?
- Хэлээд юу гэхэв.
- Нэлээн ээдрээтэй хайрын түүх бололтой.
- Тэгтлээ нарийн хэлж чадахгүй нь. Гагцхүү миний мэдлээс хэтийдсэн зовлонтой дурлал гэдэг нь л үнэн.

Кири дарс тамшаалаад:
- Би чамд улам л татагдаад байх юм. Чамтай байхад цаанаа л нэг сайхан, сэтгэл өег. Өмнө нь би ийм сайхан мэдрэмж авч байгаагүй ээ. Гэхдээ ингэлээ гээд би чамтай нэг гэрт орно гэсэн үг биш шүү. Чи үүнд эмзэглэхгүй биз дээ? гэж аядуухан хэлбэл, Жүнпэй хариу хэлэхийн оронд үсийг нь илбэнгээ:
- Яагаад? гэж сөргүүлэн асуужээ.
- Яагаад чамтай амьдрахыг хүсэхгүй байгаа юм бэ гэж үү?
- М-хм.
- Хачин санагдаж байна уу?
- Бага зэрэг.
- Ганцхан чамд л ингэж хандаж байгаа юм биш ээ. Ажил мэргэжлээсээ болоод би ер нь хэнтэй ч амьдрал зохиохыг хүсдэггүй. Би хэн нэгэнтэй амьдралаа холбовол сэтгэл гэгэлзүүлсэн үйл явдал өдий төдий тохиолдож таарна. Тэгвэл ажил төрлөө алдана биз. Тиймээс энэ чигээрээ л баймаар байна.

Жүнпэй энэ тухайд хэсэг зуур бодолхийлснээ:
- Чи сэтгэлээр унахаас айсандаа ийм шийдвэр гаргажээ дээ? гэж асуулаа.
- Тийм ээ.
- Сэтгэлээр унавал тэнцвэрээ алдаж, ажлын амжилтаа баллах вий гэж эмээдэг байх нь.
- Тийм ээ. Ажлаа хийж чадахаа больтлоо л ганц бие явна гэж боддог.
- Чи тэгээд надад юу хийдгээ хэлэхгүй юм уу?
- Таал даа.
- Хулгайч!
- Яалаа гэж дээ хэмээн Кири уулга алдаад намжиртай нь аргагүй, - Яасан янзтай таамаг вэ? Гэхдээ хулгайч чинь өглөө эрт ажилладаггүй биз дээ? гэв.
- Тэгвэл хөлсний алуурчин.
- Үгүй гэм! Чи ч ёстой хүн аймар юм бодох юмаа.
- М-хм, чи хууль ёсны ажил хийдэг үү?
- Тэгэлгүй яах вэ.
- Тагнуул юм уу?
- Үгүй дээ. За өнөөдөртөө больё. Одоо чиний ажлын талаар ярилцъя. Чи юу бичиж байна?
- Нэг өгүүллэг.
- Ямар?
- Би хараахан дуусгаагүй байгаа л даа. Түрдээ завсарлачихсан.
- Бичсэнээсээ яриад өгөөч!

Жүнпэй хэсэг дуугаа хураалаа. Тэр нэг ёсондоо цагаан хэл амнаас сэргийлж хийж буй ажлаа хүнд үзүүлдэггүй зантай. Бичиж дуусаагүй өгүүллэгээ хамаа намаагүй ярьчихвал зохиолынх нь амин сүнс навчин дээрх шүүдэр мэт ууршаад, гүн торгон утга санаа нь гүехэн үлбэгэр болчих мэт санагдсан явдал мэр сэр бий. Гэхдээ одоо Киригийн богинохон үсийг илбэн, чармай шалдан хэвтэж буй энэ нөхцөлд Жүнпэй яагаад ч юм бэ зохиолынхоо тухай яримаар болов. Угаасаа мань эр сүүлийн хэдэн өдөр юу ч бичиж чадалгүй, толгой нь хоосон оргиод байсан билээ.
Жүнпэй нам гүмийг эвдэж “Нэг бүсгүйн тухай л даа. Томоохон эмнэлэгт дотрын эмчээр ажилладаг, гуч орчим насны ганц бие бүсгүй. Гэхдээ эхнэр хүүхэдтэй, 50 эргэм насны мэс засалчтай амрагийн харилцаатай.”
- Хөөрхөн бүсгүй юу?
- Дажгүй ээ. Гэхдээ чам шиг хөөрхөн биш.
,
Кири инээмсэглээд Жүнпэйн хүзүүн дээр үнсэж.
- Чи ч яаж хүн татахаа сайн мэдэх юм аа гэлээ.
- Би өөрийгөө хэрэгтэй үед зөв хариулт хэлчихдэг гэж боддог шүү.
- Ялангуяа орон дотроо юу?
- Тийм шүү. За тэр ч яахав. Яг одоогийнх шиг ийм нэг налгар намар эмч бүсгүй амралтаа аваад, ганцаараа аялахаар шийдэж, уулсын дунд байх халуун рашаан руу явжээ. Тэрбээр тэнд горхи даган алхалж, элдэв янзын шувуу ажиглах дуртай байв. Тэр тусмаа шогшир шувууг тун чиг анхааралтай судална. Нэг өдөр ийн зугаалж явахдаа нэгэн өвөрмөц чулуу олж харжээ. Улаан судалтай бараан өнгийн мөлгөр чулуу байх агаад хэлбэр нь их л танил аж. Ажиглах тусам яг л бөөр шүү! Хэмжээ дамжаа, өнгө сэлт нь хүний бөөрнөөс ялгагдах юм ер алга. Бүсгүй өөрөө эмч болохоор бөөрний тухай сайн мэддэг байсан хэрэг шүү дээ.”

- Тэр чулууг гэр лүүгээ аваад харьсан уу?
- Тэгсээн. Дараа нь оффистоо авчраад цаасны даруулга болгон ашиглатал зориулалтын юм шиг харагдаж байлаа.
- Бөөр шиг хэлбэртэй юм чинь эмнэлгийн газар яг тохирох юм байна.
- М-хм, гэтэл хэд хоногийн дараа бүсгүй нэг сонин юм анзаарч эхлэх нь тэр.
Жүнпэй энэ хүрээд амаа жимийлээ. Киригийн тэвчээрийг барж, тэсгэл алдуулах гэсэндээ санаатайгаар ингэсэн юм биш. Ердөө л үүнээс цааш бичээгүй юмсанж. Яаж үргэлжлүүлэхээ мэдэхгүй хэсэг тээнэгэлзсэнээ, тархиныхаа эд эс бүрийг хүчлэн цааш нь даруй зохиох гэж чармайлаа. Тэгснээ гэнэт:
- Өнөөх чулуу өглөө болгон өөр өөр газраас олдох болов. Бүсгүй уул нь их нямбай, эд хогшилоо байнга эмхэлж цэгцэлдэг журамтай агаад харихдаа чулуугаа заавал ширээн дээрээ орхино. Гэвч өглөө очиход чулуу нь сандал дээр, ваарны хажууд, шалан дээр гэх мэт хаанаас л бол хаанаас гарч ирэх нь хачирхалтай. Анхандаа бүсгүй өөрийгөө хаана, юу тавьснаа мэдэлгүй мартаж санадаг болоод байна уу даа? гэж гайхшран боджээ. Хаалга нь цоожтой учраас хүн дураараа орж гармааргүй. Мэдээж харуул түлхүүртэй л дээ. Гэхдээ тэр олон жил энэ эмнэлэгт ажиллахдаа хэн нэгний өрөөнд дураараа орсон удаагүй. Харуул мөн байлаа ч, эмчийнхээ өрөөнд нууцаар орж, цаас дарагч болгон ашигладаг чулууг нь хөдөлгөх шаардлага түүнд бий гэж үү? Өрөөнөөс нь алга болсон зүйл үгүй, өөр юуны ч байршил өөрчлөгдөөгүй, гагцхүү өнөөх чулуу л нүүсээр. Бүсгүйн толгой бүр эргэж гүйцэв гэж хэлээд Кири рүү харж, - Чулуу яагаад шөнөдөө нүүдэг гэж чи бодож байна? гэлээ.

- Ямар нэг шалтгаантай болоод л нүүдэг биз.
- Бөөрөн хэлбэрт чулуунд нүүх шалтгаан бий гэж үү?
- М-хм, зүгээр л бүсгүйг бага багаар удаан хугацааны туршид айлгах гэсэн юм болов уу?
- За тийм байж. Тэгвэл юуны тулд айлгах гэж?
- Ёстой мэдэхгүй ээ хэмээн Кири хөгжилтэй инээгээд, - Уйдсандаа сахилгагүйтсэн биз гэвэл Жүнпэй:
- Арай ч дээ гэсээр тас тас хийтэл хөхөрвөл бүсгүй:
- За за, чи л зохиолч биз дээ. Би бол зүгээр л сонсогч. Цааш нь үргэлжлүүлээч гэлээ.
Жүнпэй санаа алдав. Уусан дарсных нь нөлөө оров уу гэлтэй чамархайн тус газар үе үе лугшин, төвлөрөхөд бэрх аж. 
- Зохиолын санаа ер нь тэр дороо ороод ирдэггүй юм л даа. Тэр тусмаа би ширээнийхээ ард суугаад гараараа бичихгүй л бол өгүүлбэрүүд маань нэг л явцгүй болчихдог. Энэ чигээрээ яриад байвал мухардах шинжтэй. Чи жаахан хүлээж бай. Тэгэх үү? Би удахгүй бичээд дуусгана аа гэвэл Кири:
- Тэгэлгүй яахав гэж хэлээд хундагатай дарсны зүг гараа явуулан амсах төдий балгаад, - Зохиол чинь ёстой сонирхолтой өрнөж байна. Тэр яг ямар учиртай чулуу вэ гэдгийг хурдхан л мэдэх юмсан хэмээлээ. 

Дараа нь Жүнпэйд улам ойртож бумбагар хоёр хөхөө цээжинд нь наагаад, нууцаа дэлгэж буй мэт аядуухан өнгөөр, - Хорвоо дээрх үйл явдал, үзэгдэл бүр өөр өөрийн шалтгаантай гэдгийг чи мэднэ биз дээ? гэж дуугарлаа. Харин Жүнпэй асуултыг нь сонсож амжилгүй нам унтжээ. Киригийн асуулт түүний ой ухаанд хүрээхээсээ өмнө дарсны үл ялиг үнэртэй холилдон шөнийн тэнгэр өөд замхарсан ч тэрээр шивнэсээр байлаа. “Бид л амьдралдаа түүртээд анзаардаггүй болохоос салхи хүртэл тодорхой зорилготой үлээдэг. Нэг сөхөө аваад анзаарвал, салхи бидний оюун бодлыг хучин эзэмдээд, хаа хүрэхийг нь чиглүүлж байгааг олж харах вий. Салхи чиний тухай бүгдийг мэднэ. Зөвхөн салхи ч гэлтгүй мод, чулуу гэх мэт бүхий л байгалийн зүйлс чамайг нэвт шувт мэднэ. Харин шаардлагатай гэж үзсэн үедээ амьдралд чинь нөлөөлөхөөр хүрч ирдэг. Тэр үед дуулгавартай гэгч нь хүлээж авахаас өөр аргагүй. Тэгж байж цааш амьдарна, бас ухаарна.”

Үүний дараа таван өдрийн турш Жүнпэй бөөрөн хэлбэрт чулууны түүхээ дуусгахаар бичгийн ширээнээ өөрийгөө хадаж, гэрээсээ бараг цухуйсангүй. Киригийн хэлсэнчлэн бөөрөн хэлбэрт чулуу эмч бүсгүйг бага багаар өнөөх л янзаараа жихүүцүүлсээр. Нэгэн орой бүсгүй буйдхан буудлын өрөөнд, давчуу цагт баригдан мэс засалчтайгаа амраглаж байхдаа бөөрнийх нь харалдаа сэмхэн тэмтрэв. Нөгөө чулуу амраг эрийнх нь бөөр болж хувирсан байгаагаар түүнд төсөөлөгджээ. Тэр бөөр шавьж мэт мурилзаж, өвөрмөц дохио өгч буй нь хурууных нь өндгөнд мэдрэгдэнэ. Бүсгүй бөөртэй амьд мэт харилцаж, харагдах байдлыг нь ширхэгчлэн төсөөлөхөд, бөөрний салсархаг гадаргуу алганых нь хонхорхойг ирвэгнүүлмүй.
Өдөр бүр нүүдэг бөөрөн хэлбэрт чулуундаа эмч бүсгүй аажмаар дасаж эхэллээ. Гайхаж цочирдохоо ч больжээ. Өглөө эрт ирсэн даруйдаа чулуугаа хайж олоод, ширээн дээрээ тавих нь түүний амьдралын хэвшил болов. Ажлын цагаар тэр чулуу халуун наранд нозоорсон муур мэт огт хөдлөхгүй. Харин бүсгүйг хаалгаа цоожлон явахтай зэрэг л өрөөн дотуур тэнүүчлэн нүүдэг бололтой.

Нэг мэдэх нь ээ, бүсгүй зав л гарвал чулуугаа шүүрэн авч, мөлгөр бараан гадаргууг нь илж суудаг боллоо. Яваандаа бүр ховсдуулсан мэт чулуугаа гөлөрчихөөд, арайхийн харцаа салгана гээч. Тэр хэрээрээ ном унших, дасгал хийх зэрэг бусад зүйлст сонирхол буурчээ. Ажлаа үлгэн салган амжуулчихаад чулуу руугаа л яарна. Найзуудтайгаа буу халахгүй, өөртөө анхаарал тавихгүй, хоолны дуршилгүй болсон төдийгүй хайртынх нь тэврэлт хүртэл залхмаар санагдах аж. Ойр хавьд нь хүн байхгүй үед бүсгүй чулуутайгаа аминчлан ярилцах агаад чулуу нь түүний үгийг ойлгон хариу хэлэх мэт санагдана. Яг л ганцаардсан хүн нохой, мууртайгаа ярилцах мэт. Энэ мөчөөс эхлээд тэрхүү бөөрөн хэлбэрт бараан чулуу бүсгүйг удирдаж, амьдралынх нь чухал хэсэг болон төвхнөх нь тэр ээ.

Жүнпэй одоо тэр чулуу чухамдаа ямар зорилгоор нүүж байгааг сийрүүлэх цаг иржээ. Угтаа мань эр зохиолоороо бүсгүйн дотор орших алив зүйлийг товойлгон харуулахыг зорьсон юм. Бүсгүйд буй тэрээхэн зүйл нь бөөрөн хэлбэрт бараан чулууг идэвхжүүлэхийн сацуу амьдралдаа шийдвэртэй алхам хийх хэрэгтэй болсныг нь үе үехэн сануулж дохио илгээнэ. Тэр дохио нь чулууны нүүдэл болон биежих учиртай.

Жүнпэй зохиолоо бичингээ цаг үргэлж Кириг бодсоор л. Кири (эсвэл түүний дотор орших ямар нэг зүйл) л энэ зохиолыг хөдөлгөх хүч болоод байх шиг. Мань эр уг нь анхандаа өрнүүн үйл явдалгүй, намуухан аястай сэтгэлзүйн өгүүллэг бичихээр шанг нь татсансан. Харин Киригийн нөлөөгөөр энэ өгүүллэг хийсвэр, далд утгатай болсон мэт.
Жүнпэй эмч бүсгүйг гэр бүлтэй мэс засалчаасаа салж буйгаар төсөөлж, тэр байтугай түүнд хорсож ч болох юм. Магадгүй чухам энэ нь л эмч бүсгүйн өөрөө ч мэдэлгүй тэмүүлээд байгаа хүсэл мөрөөдөл байж болох шүү дээ...
Ийнхүү мань эр өгүүллэгийнхээ араг ясыг бүтнээр нь зураглаж, уйгагүй бичлээ. Малерийн аялгууг аядуухан тавьж сонсонгоо компьютерийнхээ ард сууж, төгсгөлийг нь тачигнатал шивэв. Бүсгүй амрагаасаа салахаар шийдэж “Би чамтай ахин уулзаж чадахгүй нь” гэж хэлнэ. Тэгтэл өнөөх нь “... Яагаад тэр вэ? Ядах нь ээ, ярилцъя л даа” хэмээн гуйхад бүсгүй “... Үгүй ээ. Бүх юм дууссан” гэж эрсхэн хариулаад гарч одно. Дараа нь амралтын өдрөөрөө Токио Харбор усан онгоцонд сууж, тавцан дээрээс нь бөөрөн хэлбэрт чулуугаа шидэж орхино. Чулуу гүн харанхуй далайн ёроол руу живэн далдрахад бүсгүй амар амгаланг мэдэрч, амьдралаа цоо шинээр эхлэхээр шулуудна.

Гэсэн ч тэр маргааш өглөө эмнэлэгтээ ирвэл ширээн дээр нь бөөрөн хэлбэрт бараан чулуу бахь байдгаараа байчихуй. 
Жүнпэй өгүүллэгээ дуусгасан даруйдаа Кири рүү залгалаа. Кири л энэ зохиолын гол уншигч байх ёстой. Кири байхгүй байсан бол энэ өгүүллэг түүний гараас гараа ч уу, үгүй ч үү. Харамсалтай нь Жүнпэй түүнтэй ярьж чадсангүй. “Таны залгасан дугаар ашиглалтанд байхгүй тул та дугаараа шалгаад дахин залгана уу!” гэх юм. Жүнпэй ахин дахин залгаад л байлаа, залгаад л байлаа. Автомат хариулагчийн нэгэн хэмийн дуу хангинасаар л.

Киригээс сураг сонсох гэсэндээ Жүнпэй утсаа чагнан гэртээ бүглээ. Даанч хэл чимээ ирсэнгүй. Нэг сар өнгөрөв. Хоёр сар өнгөрөв. Гурван сар өнгөрөв. Намар өвлөөр солигдож шинэ жил айсуй ... Хоёрдугаар сард Жүнпэйн өгүүллэг уран зохиолын сэтгүүлд хэвлэгдлээ. Сэтгүүлийн нүүрэн дээр түүний нэр болон “Өдөр бүр нүүдэг бөөрөн хэлбэрт чулуу” гэсэн гарчиг дурайжээ. “Кири энэ гарчгийг харвал сэтгүүлийг худалдан авч, зохиолыг минь уншчихаад сэтгэгдэлээ хуваалцахаар над руу залгаж мэднэ” хэмээн мань эр битүүхэн горьдсон ч аниргүй өдрүүд аанай л урсан өнгөрөх нь үйлтэй.
Кириг түүний амьдралаас одсон явдал төсөөлснөөс нь ч илүү зовоожээ. Тэр бүсгүйн эзгүйд бүх зүйл хоосон оргихыг яалтай. “Кири дэргэд минь байсан болоосой” гэх бодол өдрийн турш хэдэнтээ эргэлдэх зуур түүний ялдам инээмсэглэл, уруулнаас нь ундрах үгс, булбарай арьс санаанаас гарахын эцэсгүй. Дуртай хөгжмөө сонссон ч, хүндэлдэг зохиолчийнхоо шинэ номыг уншсан ч сэтгэлийн цэнгэл эдлэхээ больжээ. Кири бүхий л юмсын амт шимтийг өөртэйгөө хамт аваад алс хол явчихсан гэлтэй. “Чи миний амьдралын утга учир болсон хоёр дахь бүсгүй байж дээ” гэх бодол Жүнпэйд өөрийн эрхгүй төрөв.
***

Хаврын эхэн сарын нэгэн үдэш Жүнпэй Киритэй ахин учрах шиг боллоо. Гэхдээ үүнийг жинхэнэ учрал гэж хэлж болохгүй л дээ. Зөвхөн дуу хоолойг нь сонссон төдий ...
Тэгэхэд Жүнпэй таксинд сууж явлаа. Замд түгжрэн зогсоход жолооч залуугийн сонсож буй радиогийн нэвтрүүлгээс Киригийн дуу хоолой дуулдах шиг санагдав. Жүнпэй эхэндээ “Киригийнхтэй яасан төстэй хоолой вэ” гэж бодсон ч сонсох тусам дэндүү адилхан болсоор. Ярианы өнгө, цэвэрхэн дуудлага, хөнгөхөн санаа алдаж, яриагаа үе үе бодлогоширон тасалдаг зэрэг нь яг л Киригийнх.
Жүнпэй жолоочоос хөгжмийнхөө дууг чангалахыг хүсэхэд цадаах нь:
- Бололгүй яахав гэлээ.
Энэ нь нэг радиогийн ярилцлагын цаг байх агаад хөтлөгч бүсгүй “ ... Та бага байхын л өндөр газарт дуртай байсан уу?” хэмээн асуужээ.

Тэгтэл Кири ч юм уу, эсвэл түүнтэй адилхан хоолойтой тэр нэгэн “Тийм шүү. Мэдээ орсон цагаасаа л би өндөрт тэмүүлдэг байсан. Хэдий чинээ өндөрт гарна, төдий чинээ амар амгаланг мэдэрдэг гэх үү дээ. Би байнга л “өндөр барилга руу явъя л даа” гэж ээж аавыгаа шаналгадаг сахилгагүй бяцхан дамшиг байлаа даа” гээд инээх аж.

- Тэгэхээр таны одоогийн ажил бүр багын мөрөөдөлтэй чин уялдаатай байх нь ээ?
- Тийм ээ. Би анхандаа хөрөнгийн биржид шинжээч хийдэг байлаа. Гэхдээ тэр ажил надад тохирохгүй гэдгийг ойлгосон болохоор гурван жил ажилласны эцэст ажлаасаа гараад өндөр барилгын цонх угаагч болчихсон доо. Уг нь би стифлжек (өндөр барилгын гадна талд засвар үйлчилгээ хийдэг хүн. Орч.) болох хүсэлтэй байсан ч эр хүнийг дээдэлдэг энэ нийгэмд над шиг эмэгтэй тийм ажилд орох бараг боломжгүй юм билээ. Тэгээд л цонх угаадаг цагийн ажилтан болсон түүхтэй.
- Хөрөнгийн биржийн шинжээчээс цонх угаагч гэхээр их л огцом өөрчлөгджээ?
- Үнэнийг хэлэхэд надад лав цонх угаагч байх нь хавьгүй сэтгэлд амар. Ямар нэг юм уналаа гэхэд тэр нь хувьцааны үнэ биш, ганц миний зовлого байна шүү дээ (инээв).

- Таныг их эрэлттэй цонх угаагч байсан гэж сонссон.
- Тийм шүү. Цонх угаахад хамгаалалтын бүс хэрэглэх ёстой. Гэхдээ бүс зүүхээр зарим хэсэгт хүрч угаахад хүндрэлтэй. Тэгээд бүс хэрэглэхгүй угаах хэрэгтэй болдог. Би үүнээс огт айдаггүй. Хичнээн өндөр байсан ч би угааж дөнгөдөг байсан. Энэ л намайг их үнэ цэнэтэй ажиллах хүч болгосон юм даа.
- Та ууланд авирах дуртай юу?
- За даа, бараг сонирхолгүй шахам. Би хэд хэдэн удаа ууланд авирч байсан. Сайхан санагдаагүй. Хүний гараар бүтсэн олон давхар барилга л миний сэтгэлийг хөдөлгөдөг. Яагаад гэдгийг нь битгий асуугаарай.
- Та одоо цонх угаалгын компани ажиллуулж, Токиогийн өндөр барилгуудад үйлчилгээ үзүүлдэг гэсэн байх аа? 
- Тийм ээ. Зургаан жилийн өмнөөс хувийн жижиг компани байгуулсан. Мэдээж би ажилчидтайгаа хамт дээшээ гардаг л даа. Гол нь би өөрөө дарга болохоор хэн нэгнээс тушаал авахгүй нь амар байдаг юм.”
- Нэг ёсондоо, дуртай үедээ хэнээс ч асуулгүй хамгаалалтын бүсээ тайлах боломжтой гэсэн үг үү?
- Та яг онож хэллээ (инээв).

- Та хамгаалалтын бүс хэрэглэх дургүй бололтой.
- Хэлээд юу гэхэв. Яг л гэдэсний даруулга зүүчихсэн юм шиг өөрөөрөө байж чаддагүй гэх үү дээ (инээв).
- Та ч өндөр газрын улаан хэнээтэн юм аа.
- Тийм ээ. Би өндөрт л гарах заяатай хүн. Өөр ажил хийж байна гэж төсөөлж ч чаддаггүй. Хүн ажлаа мөнгө харсан гэрлэлт шиг биш, хайрынхаа төлөө зүтгэж буй мэт л сонгох хэрэгтэй. 

Энэ хүрээд нэвтрүүлэг завсарлаж хөтлөгч:
- Одоо ая дууны цаг болжээ. Жэймс Тэйлорын “Дээвэр дээр” хэмээх сайхан уран бүтээлийг та бүхэндээ зориулъя. Харин дараа нь бид хоёр олсон дээр алхах урлагийн тухай ярилцах болно гэж сонордууллаа.
Хөгжмийн аялгуу эгшиглэх үест Жүнпэй жолооч руу ойртож “Энэ ярилцлаганд орж байгаа бүсгүй одоо яг ямар ажил хийж байгаа гэсэн бэ?” хэмээн асуув.
- Өндөр барилгуудын хооронд олс татаад дээгүүр нь урт саваа бариад алхдаг юм гэнэ лээ. Нэг төрлийн үзүүлбэр байдаг даа. Би лав шилэн лифтэнд суухаас ч жийрхээд байдаг хүн шүү дээ. Энэ эмэгтэй айх мэдрэмжээ авдрандаа хийчихсэн бололтой. Ёстой гаж юм аа. Тэгээд ч залуу хүн биш шиг л санагдах юм.

- Олсон дээр алхагч байсан хэрэг үү? гэж Жүнпэй асуухдаа өөрийнхөө дууг таньсангүй. Тэр гэхийн тэмдэггүй, аргуу сулбагар авиа гарав.
- Тийм ээ. Тэр их олон ивээн тэтгэгчтэй юм шиг байна лээ. Саяхан Германы нэг алдартай сүмийн орой дээр үзүүлбэрээ үзүүлсэн гэсэн. Одоо харин илүү өндөр хоёр барилгын хооронд явах гэж хөөцөлдөөд, зөвшөөрлөө олж авч чадахгүй байгаа юм байх. Нөгөөдүүл нь хүний амь нас сүйдэлчихнэ гэж айх нь тодорхой л доо. Энэ эмэгтэй барилгынхаа өндрийг ахиулан олсон дээр яваад л шинэ амжилт тогтоогоод байдаг бололтой. Ингэж байгаад унаж үхвэл яана. Энэ хүүхэн лав циркт очоод олсон дээр алхах үзүүлбэрээ хийхгүй дэг ээ. Чи сая түүнийг цонх цэвэрлэгээний компанитай гэдгийг нь сонсоо биз дээ? Сэтгэлийг нь зөвхөн өндөр барилга л эзэмддэг хэрэг. Сонин гайхал юм аа.
***

“Өндөрт гарахын хамгийн сайхан нь юу гээч, тэнд хүн шинээр төрдөг юм” гэж Кири өгүүлээд “Шинээр төрдөг гэхээсээ илүүтэй шинээр төрөх ёстой болдог гэвэл зөв юм байна. Эс тэгвэл амиа алдана. Ямарваа нэг барилгын орой дээр гарсны дараа тэнд гагцхүү салхи бид хоёр л үлддэг. Өөр юу ч үгүй. Салхи намайг бүрэн дүүрэн ойлгож, биеийг минь тэврэн замчилдаг. Үүнтэй зэрэгцэн би ч салхийг ойлгодог. Бид бие биенээ хүндэлж, бүхнийг хамтдаа хийнэ. Зөвхөн салхи бид хоёр. Салхи намайг зүү орох зайгүй тэвэрдэг тэр мөчид би дэндүү их дуртай. Харин би огт айдаггүй. Өндөрт хөлөө тавиад төвлөрөх л юм бол бүх айдас алга болчихдог. Түүний дараа салхи бид хоёр өөрсдийнхөө дулаан ертөнцөд дураараа жаргадаг юм даа.”

Кири үнэхээр итгэл төгс ярих ажээ. Хөтлөгч түүнийг ойлгосон эсэх нь ч эргэлзээтэй. Ярилцлага дуусмагц Жүнпэй таксинаас бууж, хүрэх газартаа алхаж очихоор шийдлээ. Алхангаа үүлс зүсэм өндөр барилгуудыг ажив. Салхи Кири хоёрын хооронд хэн ч орох зайгүй гэдгийг бодохоор увайгүй хардах мэдрэмж оргилох шиг. Харин хэнтэй хардах билээ? Салхитай юу? Салхитай харддаг тэнэг хүн гэж байх уу даа?
Жүнпэй энэ мэт Киригээс сураг хүлээж хэдэн сарыг үдэв.Түүнтэй уулзаж бөөрөн хэлбэрт чулуунаас өгсүүлээд үй олон зүйлийн талаар ярилцахыг үнэн голоосоо хүсэмжилнэ. Даанч түүнээс дуудлага ирсэнгүй. Түүн рүү залгавал өнөөх л автомат хариулагч. Зун болоход залуугийн найдлага бүрэн тасарчээ. Кири өөртэй нь ахиж уулзахыг хүсэхгүй байгаа гэдгийг ойлгох сөхөөтэй болов. Ийнхүү энэ харилцаа ч түүний хувьд урьд урьдынх шиг ямар нэг хэрүүл шуугиангүй, цагийн аясаар замхрах нь тэр. Эгээ л юу ч болоогүй мэт. Хэн ч байгаагүй юм шиг.
“Би түүнийг өнөөх тоондоо оруулах уу? Болих уу? Кири миний амьдралын утга учир болох гурван бүсгүйн нэг мөн байв уу?” гэсэн бодол толгойд нь цаг ямагт эргэлдэнэ. Жүнпэй мөнөөх асуултын хариуг ололгүй дэмий л давчдаж аргаа барахдаа “Юу ч гэсэн зургаан сар хүлээе. Дараа нь шийдье” хэмээн сэтгэлээ.

Энэ хугацаанд уйгагүй хөдөлмөрлөж, тоймгүй олон богино өгүүллэг бичжээ. Бичгийн ширээнийхээ ард үг үсгийг урсгаж суухдаа “Кири минь одоо хаа нэгтээ өндөр барилгын орой дээр салхинд илбүүлэн зогсоо байх даа. Би ширээнийхээ ард өгүүллэг бичин ганцаар суухад Кири ч бас ганцаархнаа, хамгаалалтын бүс ч хэрэглэлгүй, айдсаа таягдаж хаяад бүхнийг дээрээс ажин байгаа даа” гэх уйтай бодолд үргэлжид дарагдаастай. “Зөвхөн салхи бид хоёр” гэсэн Киригийн үгийг Жүнпэй үе үе дурсан санахын сацуу өөр хэнээс ч мэдрээгүй тэр өвөрмөц мэдрэмжийг үгүйлнэ. Зүрхийг нь хүчтэй булгилуулах энэхүү сэтгэл хөдлөлийг тэр яаж нэрийдэхээ мэдсэнгүй. Юугаар ч орлуулшгүй, мартахын аргагүй тийм л мэдрэмж. Жүнпэй Кириг ахин хэзээ ч олж харахгүй байлаа ч, магадгүй чөмгөнд нь хүртэл шингэсэн энэ нандин мэдрэмж түүнтэй л хамт үхэх буй заа.

Жилийн эцэст Жүнпэйн шийдвэр гаргах цаг ирэхэд, тэрбээр Кириг амьдралынхаа хоёр дахь утга учир мөн гэдгийг хүлээн зөвшөөрөв. Одоо утга учир нь болж мэдэх ганц хүн үлджээ. Гэхдээ сандрах юм алга. Тоо чухал биш, тоолох нь бүр ч утгагүй. Хэзээ, хэдэн настайдаа, хэрхэн учрах нь чухал биш, зүгээр л хэн нэгнийг чин зүрхнийхээ угаас хайрлах аваас тэр хүн чиний анхны бас сүүлчийн, дахин давтагдашгүй хайр болно гэдгийг Жүнпэй ухаарчээ.
***
Нэгэн өглөө эмч бүсгүй бөөрөн хэлбэрт бараан чулуугаа алга болсныг анзаарлаа. Тэгээд дахиж гарч ирэхгүй гэдгийг нь зөнгөөрөө мэдэрчээ.
Харуки Мураками (1949-)

Эх сурвалж www.wikimon.mn
Орчуулсан Э.Ариунболд
Манай сайт танд таалагдаж байвал LIKE хийгээрэй. Танд баярлалаа.
Сэтгэгдлийг ачааллаж байна ...
Санал асуулга
Үндсэн хуульд нэмэлт өөрчлөлт оруулахыг та зөв гэж бодож байна уу?
  • Тийм
  • Үгүй
  • Мэдэхгүй